Wayne - Metal Church

Wayne - Metal Church

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Metal Church was in de jaren tachtig veruit n van mijn favoriete bands. Zelden heeft een plaat een dusdanige impact op mij gemaakt als de debuutschijf 'Metal Church' uit 1984. Deze plaat had echt alles wat een goed Heavy Metal plaat moest hebben, en ik denk dat we ook veilig kunnen spreken over een klassieker. Mede bepalend voor het geluid was zanger David Wayne, die met zijn ietwat schreeuwerige vocalen een belangrijke stempel op de band zette. Na twee LP's was echter de koek op voor David, hij werd namelijk in 1989 de band uit gezet ten gunste van Mike Howe (ook niet echt een misselijke zanger). Met deze nieuwkomer maakte Metal Church nog een drietal albums, maar door het veranderde muzikale klimaat loopt het succes zwaar terug en gaat de band uit elkaar. David was ondertussen zijn eigen band Reverend begonnen, maar de twee platen die hij daar mee maakt ('The World Won't Miss You' en 'Play God') hebben net zoveel succes als de laatste Metal Church platen met als gevolg dat David het ook maar voor gezien houd. Er gebeurt vervolgens een hele tijd niets, maar aan het einde van de jaren negentig beginnen de geruchten te circuleren dat Metal Church weer bij elkaar zou komen, in de originele bezetting. Geruchten die alleen maar sterker worden als er in '98 een album verschijnt met daarop live opnames uit 1984 (prima plaat trouwens, toepasselijk getiteld 'Live'), en ja hoor, in 1999 verschijnt de renie CD 'Masterpeace'. Vol verwachting klopte dan ook mijn hart, want eindelijk was daar dan de lang verwachte opvolger van 'The Dark' (de tweede schijf van de heren met David Wayne op zang). Niet dus! Ok, het was de oude bezetting, maar het album op zich was zeer magertjes, en in niets te vergelijken met de twee klassiekers, erg jammer. Toen ik in het begin van het jaar ook hoorde dat David Wayne weer een eigen band had opgericht (omdat Metal Church na de Masterpeace Tour weer in de ijskast ging - aan een nieuw album wordt momenteel geschreven) werd ik eerlijk gezegd niet warm of koud van het nieuws, zelfs niet toen Warrior gitarist Joe Floyd (die betrokken was bij de productie van de bewuste plaat) mij vertelde dat hij veel beter zou worden dan 'Masterpeace'. 'Eerst horen, dan geloven' dacht ik bij mezelf. Welnu, ondertussen heeft 'Metal Church' (welk een originele titel!) de weg naar mijn huisje gevonden, en het eerste wat er opvalt is de hoes, die enorme raakvlakken vertoont met de hoes van de debuut LP van Metal Church. De grafzerk-achtige gitaar die de hoes van het debuut geheel vulde, keert nu terug als zijnde een onderdeel van een kerkhof, met op de achtergrond een antieke kerk, dus qua symboliek blijft er weinig te raden over, wat ook nog eens geaccentueerd wordt door de naam Wayne, die in dezelfde stijl ontworpen is als het Metal Church logo. Ook in de bezetting komen we naast uiteraard David Wayne nog een oude bekende tegen, namelijk Craig Wells, de gitarist die op ieder Metal Church album te horen was, behalve 'Masterpeace'. Naast de twee veteranen wordt de band gecompleteerd door gitarist Jimi Bell, bassist Mark Franco en drummer BJ Zampa. Maar goed, hoe is de plaat qua muziek? Mwah, het valt me niet ns tegen wat ik hoor, het is zelfs goed te noemen. 'Metal Church' opent met een vette mid-tempo beuker getiteld 'The Choice', die net van die typische riffs heeft als het nummer 'Metal Church' van het MC debuut uit 1984, een goede binnenkomer dus. Met 'The Hammer Will Fall' houden we hetzelfde tempo aan, maar er wordt lekker hard geslagen, en met zijn typerende stem geeft David toch iets venijnigs aan het catchy refreintje. Met 'Soos Creek Cemetary' en 'Hannibal' wordt het een tikje melodieuzer, en bespeur ik hier en daar duidelijke AC/DC invloeden, luister maar eens naar die riffjes. Het doet me trouwens ook wat denken aan Annihilator, als Jeff Waters zijn Angus Young pruik weer eens opheeft. De solo's zijn trouwens prima aan te horen, maar met Craig Wells zit dat natuurlijk al jaren goed. Na vier van die mid-tempo rockers wordt het hoog tijd voor wat snelheid, en met 'Burning At The Stake' word ik op mijn wenken bediend. Niet dat we nu meteen de hyperspeed ingaan (dat doen ze helaas nergens op deze schijf), maar het klinkt bijzonder lekker en krachtig. Er wordt weer een paar versnellingen teruggeschakeld met 'DSD', een wat saaie, luie rocker. Gelukkig wordt dat helemaal goed gemaakt met de beste track op deze plaat: 'Nightmare Part II' (het vervolg op '(My Favourite) Nightmare'), een heerlijke up-tempo rocker met een super agressieve David Wayne die zingt alsof ie weer die jonge hond uit 1984 is, ondersteunt door een band die collectief peper in den reet hebben gekregen. Jammer dat dit niveau niet wordt vastgehouden, want het volgende nummer 'Vlad' (over wie zou dat nu gaan?) gaat andermaal de handrem erop en belanden we weer in het mid-tempo gebied, maar het solide gitaarspel maakt een hoop goed. Net als op de 'classic' Metal Church albums is er ook nu ruimte voor een powerballad in de vorm van 'Ballad For Marianne', wat op zich een prima nummer is, maar als ik het ga vergelijken met juweeltjes als 'Gods Of Wrath' of 'Watch The Children Pray' komt het toch wat te kort om in n adem genoemd te worden met de genoemde krakers. 'Metal Church' wordt afgesloten met 'Missisippi Queen' (een cover van Mountain), een ietwat vreemde eend in de bijt, vanwege de wat bluesy aanpak, compleet met slide-guitar solo's. Tja, wat voor eindconclusie zal ik aan deze schijf verbinden? Ik hink een beetje op twee gedachten. Als ik het verleden buiten beschouwing laat dan is 'Metal Church' een bijzonder degelijke plaat, waar een aantal zeer pakkende Metal nummers op staan, tot ons gebracht door een aantal zeer ervaren types die weten wat muzikaal vakmanschap is, en ik schat dit werkje behoorlijk hoger in dan 'Masterpeace'. Verwacht echter geen vernieuwende geluiden, want die zal je niet vinden (alsof liefhebbers van Metal Church daar berhaupt op zitten te wachten, maar dat terzijde). Met het verleden wel in aanmerking nemende wordt ik wat minder schappelijk, want met uitzondering van een paar tracks ('The Hammer Will Fall', 'Burning At The Stake' en 'Nightmare Part II') kan ik niet echt nummers ontdekken die zo op Metal Church' debuut of op 'The Dark' hadden kunnen staan. Nogmaals, kwalitatief is het dik in orde, maar toch hoop ik ooit nog eens een album van Wayne of Metal Church voorgeschoteld te krijgen die de felheid van de eerste twee weet te evenarenof vraag ik nu om het onmogelijke?

<< vorige volgende >>