Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Effloresce - Coma Ghosts

Effloresce - Coma Ghosts

Label : Generation Prog Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Dit stel muzikanten musiceert op hoog niveau! Vier heren en een dame gingen in 2008 aan de slag om nu, anno 2012, een door Dan Swanö gemixt debuutalbum uit te brengen. 'Coma Ghosts' is een knap staaltje progressieve metal. Invloeden van Opeth en Dream Theater vallen niet te ontkennen, maar de band uit het Duitse Beieren heeft wel meer een eigen sound ontwikkeld dan op hun eerste ep 'Shades Of Fate' (2009).

Het is vrij opmerkelijk en uitzonderlijk dat men in deze ingewikkelde stijl kiest voor vrouwelijke zang. Ik ben ook geneigd om mannelijke zang te verkiezen, maar dat is slechts een persoonlijke voorkeur. Nicki Weber brengt het er namelijk heel goed vanaf en incidenteel gooit ze er ook nog eens een ferme krijs of brul tegenaan. Bovendien speelt ze ook fluit, voorwaar een voordeel in dit genre. We zetten de vooroordelen dus opzij en luisteren met een open visie.

Zoals het hoort in progressieve rock zijn de songs erg lang, maar er duikt geen enkel moment van verveling op. De orgelintro en een stemmig koor laat 'Crib' openbarsten tot een door heavy Dream Theater riffs beheerste progkanjer waar we wel pap van lusten met veel uitstekende, vinnige gitaarsolo's. Het grunten tovert een glimlach om de lippen, maar dit mag er zijn. Nog harde riffs, tegendraadse ritmes en inventieve loopjes in het opvolgende 'Spectre pt. I: Zorya's Dawn'. Bassist Sebastian Ott krijgt in dit tien minuten durende nummer verscheidene malen een solomoment. Gitaarpatronen zijn boeiend met melodieuze stukken en repetitieve fragmenten. Zo blijft ook 'Pavement Canvas' een plezier om naar te luisteren. En ja, natuurlijk geeft die vrouwenzang het geheel een gotisch tintje, maar je kan de stem best als onderdeel van het instrumentale geweld beschouwen. Het instrumentale 'Undercoat' vormt even een moment van rust tussen de wervelende capriolen, met zweverige klanken en een ontroerend mooie gitaarsolo. Petje af trouwens voor gitaristen Tim Ivanic en Dave Mola (ook keyboards). Het verhalende 'Swimming Through Deserts' blijft min of meer semi-akoestisch ('t is te zeggen, verstoken van harde riffs) met meer zang en eens te meer prettige gitaarornamenten. Het kan niet anders of men sluit af met een compositie die nog veel langer is dan de anderen. 'Shuteye Wanderer' laveert charmant tussen beenharde stukken en ingetogen schoonheid. Daarin is een fluitintermezzo van onze frontdame ingebouwd, vloeiende solo's, raggende riffs en wederom een grappige 'scream'. Een huzarenstukje prog van zeventien minuten. Warm aanbevolen voor elke liefhebber van progressieve metal.

<< vorige volgende >>