Freak Kitchen - Move

Freak Kitchen - Move

Label : | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Sander : Soms gebeurt het dat je een band tegenkomt waarvan je afvraagt hoe je die over het hoofd hebt kunnen zien. Zo was daar uit het niets Freak Kitchen, headliner op het Headway Festival op vrijdag. De band speelde zo intens en agressief, maar ook met zeer veel humor en melodie, ik was echt onder de indruk! Ik wilde zo snel mogelijk meer te weten komen over de band en hun plaat horen.

Freak Kitchen is de band van zanger/gitarist Mattias IA Eklundh, die bijgestaan wordt door Christer Örtefors (bas) en Björn Fryklund (drums), die beiden in 2000 tot de band zijn toegetreden, na het vertrek van de vorige bassist en drummer. De band bestaat al sinds 1992 en 'Move' is hun 5e plaat. Helaas had ik vergeten de CD te kopen na het optreden en mijn lokale platenboer bleek de plaat ook niet in de bakken te hebben liggen. Toevallig ontving Horst een promo (eigenlijk gewoon de CD) van hun CD 'Move', die hij naar mij doorstuurde. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, kon Freak Kitchen op CD waarmaken wat ze op het podium lieten zien?

Ja en nee, en ik vind het niet eens erg! Want de CD is net zo goed als het optreden, alleen de aspecten die je op een concert ziet/voelt en op de plaat niet, ontbreken. Dus geen interactie en geen rondspringende bassist (hoewel?). Wat krijg je dan wel? Agressieve metal riffs, technische gitaar solo's, een funky bas, een dynamische drummer. En dan verder nog eens zang die zonder problemen overschakelt van een thrash-metal schreeuw naar een beatlesque samenzang. Dit alles met een punk attitude. Punk en prog zult U denken kan dat dan? Ja, dat is nou juist prog-metal, ze is niet gebonden aan stijlregels, ze stelt ze zelf op. Freak Kitchen speelt dus prog-punk en dit houdt in: korte nummers, geen enkel nummer duurt langer dan 4,5 minuten. De song structuur is kinderlijk simpel, over het algemeen: Couplet, refrein, couplet, refrein, intermezzo/brug afsluitend met nog enkele malen het refrein. Een efficiëntie waar veel pretentieuze prog bands nog iets van kunnen leren. Want hoewel een episch nummer van 20 minuten op zijn tijd ook mooi is, mag er wat mij betreft wel meer prog op de markt komen met een benadering zoals die van Freak Kitchen.

En prog-punk zou geen punk zijn zonder maatschappijkritische teksten. Deze ontbreken dan ook niet. Zo worden in het sarcastische 'Humiliation Song' TV programma's zoals Temptation Island en Big Brother op de hak genomen. In 'Seven Days Of June' wordt echtscheiding besproken vanuit het perspectief van een vader en gaat 'Logo' over kinderarbeid. En het laatste nummer 'The Wrong Year' verteld ons nog even dat de wereld naar de kloten gaat. Maar toch word je niet depressief van de plaat, omdat de muziek zo vrolijk en aanstekelijk is. Inderdaad net zoals bij 'echte' punk bands.

Rock liefhebbers aller landen verenigt U, zoals een Rus ooit zei (hmm... bij dezen zullen alle kapitalistische anticommunistische metalheads mij wel in de ban doen, vrees ik) en ga deze plaat kopen. Deze band doet het onmogelijke: de eenvoud van punk koppelen aan de complexiteit van prog..

<< vorige volgende >>