Soilwork - Figure Number Five

Soilwork - Figure Number Five

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Toen ik laatst in de stapel post de promo van de nieuwe Soilwork ontwaarde bekroop onmiddellijk een tevreden glimlach mijn gezicht. Soilwork, de band die mij enorm wist te verblijden met het fantastische 'A Predator's Portrait' uit 2001. Soilwork, de band die mij even deed slikken met 'Natural Born Chaos' uit 2002, maar ondanks het ietwat gematigder geluid was ook dat een juweeltje. Wat zouden de heren deze keer voor mij in petto hebben? Snel opzetten was dus het devies

En nu, zo'n 30 luisterbeurten verder kom ik helaas tot dezelfde conclusie als na de eerste keer dat 'Figure Number Five' mijn laser passeerde: wat een tegenvaller. Het is niet zo dat de band radicaal van stijl veranderd is of zo, integendeel. Men heeft de lijn die bij 'Natural Born Chaos' is ingezet namelijk trouw gevolgd. 'Nou, wat zeur je dan', hoor ik je al denken, 'dat vond je toch zo'n goede plaat?' Dat klopt inderdaad als een zwerende vinger, alleen was er toen sprake van een perfecte balans tussen agressie en melodie, maar op 'Figure Number Five' is die balans verstoort ten nadele van de agressie, met als gevolg dat Soilwork melodieuzer dan ooit tevoren is.

"En wat is daar mis mee? Nou ja, op zich niets natuurlijk, en deze CD is zeker niet slecht, alleen vind ik het jammer dat de band n van zijn smaakmakende kenmerken overboord heeft gezet, de agressie, welke vooral tot uitdrukking kwam op nummers als 'Neurotica Rampage', 'Grand Failure Anthem' en 'The Flameout'. Dit soort krakers hoef je op 'Figure Number Five' dus niet te verwachten. De meeste nummers liggen namelijk in hetzelfde straatje als het melodieuzere werk van 'Natural Born Chaos'. Grotendeels mid-tempo - wat de variatie niet echt ten goede komt - met een teveel aan cleane zang en vreemde samples waar ze op 'Natural Born Chaos' ook al mee experimenteerden. Degelijke nummers hoor, daar niet van, maar het lijkt wel heel erg op elkaar allemaal. Slechts bij nummers als 'Figure Number Five' en 'The Mindmaker' gaat het tempo een beetje omhoog, net als de amusementswaarde, omdat er dan weer iets van het oude vuur te bespeuren valt.

Ik hoop niet dat de band van plan is de nu ingeslagen weg te vervolgen, want juist de goede balans van agressie en melodie binnen een Thrash/Gothenburg kader maakte deze band zo uniek. Door verder te borduren op alleen het melodieuze aspect zal de band de duur verkregen eigen identiteit net zo snel weer verliezen. En dat zou jammer zijn. Wat dat betreft zal de volgende plaat moeten uitwijzen welke richting de band definitief zal uitgaan. Ik hoop de goede, maar vrees met grote vreze

<< vorige volgende >>