Clutch - Live At The Googolplex

Clutch - Live At The Googolplex

Label : Megaforce Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Clutch. Ja, dat ken ik wel. Ik heb daar nog een CD'tje van in de kast liggen. Tijd al niet meer gedraaid trouwens. Was toch iets van die chaotische, ongecontroleerde metalnoise met Neurosis-adspiraties? Ik was daardoor ook wel benieuwd hoe deze live CD zou klinken.

????????

Dit heeft geen ruk te maken met Neurosis! Hoe kwam ik daar nu weer bij? Toch mijn eigen CD's maar 'es wat vaker draaienJa, het is wel wat chaotisch en ongecontroleerd, dat zr zeker wel, maar bij het luisteren dacht ik veel meer aan de ongepolijste, energetische rock van de seventies-band Grand Funk Railroad. Toen vervolgens de mij onbekende cover 'Immortal' van Leslie West passeerde, constateerde ik dat ik er dus niet ver naast zat (NB: Leslie West was de zanger/gitarist van Mountain, een geweldige bluesy rockband uit dezelfde vroege jaren 70-stal als Grand Funk Railroad). Clutch heeft dus niks met metal van doen en staat stevig geworteld in de rauwe jaren 70-rock&roll. Maar vooral de eigenzinnige, zeg maar eigenaardige vocalen van schreeuw-dichter Neil Fannon geeft Clutch een moderne, of in ieder geval eigenzinnige draai. Neil Fannon heeft een zangstijl dat ergens zit tussen het glittermetal-gegalm van Dave Wynsdorf (Monster Magnet) en Rod Stewart die 'n vergeefse poging doet om te zingen als een thrashmetal-zanger. Er zit zo'n gigantische knoepert van een kwakende brulkikker op zijn stembanden waardoor je zelf spontaan begint te hoesten als je hem hoort zingen. Daarbij bezigt hij een zeer dominante vorm van voordracht, soms meer parlando brullend dan schreeuwerig zingend, zodat alle aandacht tijdens het luisteren zich rondom zijn zang concentreert. En met zijn cryptische teksten lijkt hij soms meer een soort Henry Rollins voor lichtelijk gestoorde hoogbegaafde freaks dan dat we hier te doen hebben met no-nonsense rock&roll.

De eerste keer dat ik het luisterde kon ik er ook totaal geen chocola van maken: rommelig, chaotisch, lelijke zang en kale nummers die nergens over lijken te gaan. Maar ja snapt het al, Evil Smithje hield rekening met de traagheid van zijn begrip en spinde het schijfje nog een aantal keer. En jawel, dat had effect. Er kruisen wel weer CD's mijn pad die wat extra luistertijd vergen en vaak weet ik wel dat het kwartje heus een keer zal vallen, maar deze keer hield ik daar geen rekening mee. Ik wilde alleen maar mijn negatieve oordeel steviger ondersteunen door de CD goed gehoord te hebben. Maarde rauwe, gortdroge bluesthrash begon zich toch vast te kleven aan een geheugenkwab in m'n hersenpan: naast de seventiesrock sprongen ook bandnamen als Victims Family, Jon Spencer Blues Explosion, SNFU en wr Henry Rollins in gedachten: zeker bij 'Big News I' waar ze een dopy dub zo ruw verrocken dat het uit de koker van de Rollins Band vandaan lijkt te komen. En die zanger, tja, het zal altijd blijven wennen, maar het is zeker apart en wordt op een gegeven moment toch ook aanstekelijk (niet alleen het hoestopwekkende gehalte bedoel ik). Ja, ook al komt de energie en impact er op deze liveregistratie nog niet helemaal uit (het blijft ondanks de veranderde en positieve kijk nog steeds (te) rommelig), het lijkt me een band dat op het podium voor een zeer bijzondere ambiance kan zorgen. Misschien vat ik dat 'rommelige' dan juist wel op als 'losjes, relaxed en met een heerlijke live-vibe'. Seeing is believing. "So hands up who wants to rock! brombuldert Neil op deze CD. I do!

<< vorige volgende >>