Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Bilocate - Summoning The Bygones

Bilocate - Summoning The Bygones

Label : Code 666 | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Sicktus : Bilocate komt uit Jordanië en het zestal heeft sinds 2003 met 'Dysphoria' (demo én debuut) en 'Sudden Death Syndrome' al drie sterke en goed ontvangen releases uitgebracht, waarvan twee full-lengths. 'Summoning The Bygones' is dus de derde studioplaat van de mannen en hoewel ik eerlijk gezegd het oudere materiaal tot voor kort niet héél goed kende, heb ik door deze plaat de roots van Bilocate wel leren kennen, want zes van de acht nummers op 'Summoning The Bygones' zijn opnieuw gearrangeerde en opgenomen versies van materiaal dat al eerder op hun debuut 'Dysphoria' is verschenen. ('Hypia' is de nieuwe titel voor wat voorheen 'Days Of Joy' heette). De arrangementen, instrument beheersing en zeker ook de sound zijn op 'Summoning The Bygones' echter van een volstrekt andere categorie dan op 'Dysphoria' uit de periode 2003-2005, waardoor dit absoluut niet als een re-release te beschouwen is...

Bilocate omschrijft haar muziek zelf als 'dark oriental metal', wat op zich klopt, maar 'een uitstekende pot melodic deathdoom' mag wat mij betreft ook. Voor zover er al veel Jordanese / oriëntaalse invloeden voorkomen, loopt Bilocate er in elk geval niet mee te koop en gebruikt de melodieën functioneel, niet om een imago neer te zetten. Datzelfde geldt overigens voor de toetsen, die daadwerkelijk onderdeel uitmaken van de composities en sound, in plaats van er als een extra laag ergens los boven te zweven. De nummers zitten erg goed in elkaar, met het spel van de muzikanten is dik in orde, de plaat is gevarieerd, bij vlagen heerlijk episch en met de sound (Jens Bogren is verantwoordelijk voor de mix en master) is helemaal niks mis. Bands waar ik tijdens het luisteren vaak aan moet denken zijn het Deense Mercenary en My Dying Bride, maar ook Hypocrisy, Edge Of Sanity, Opeth, Katatonia, Ayreon en het Chileense Mar De Grises schieten me te binnen; om maar even aan te geven hoe gevarieerd deze plaat is. Wat me pas na een paar keer luisteren opviel is dat er relatief weinig zangpartijen op de plaat staan; de zang die aanwezig is, is overigens (zowel de grunts als de cleane zang) meer dan prima. Dat de sterke composities en uitvoering van de songs ook zonder veel zanglijnen sterk genoeg zijn om niet te vervelen, iets wat lang niet alle bands in de (melodic) death / doom hoek is gegeven, is echter alleen een bevestiging van de kwaliteit. Nog wat achtergrondinfo dan: op 'Hypia' en het uit drie delen bestaande magnum opus 'A Desire To Leave' doet Dan Swanö de gastvocalen en met 'Dead Emotion' van Paradise Lost (afkomstig van 'Gothic' uit 1991) staat er ook nog een (overigens zéér sterke) cover op de plaat. De versie van Bilocate duurt maar liefst een minuut langer en de vrouwelijke achtergrondzang is vervangen door een gitaarpartij, iets wat erg goed uitpakt.

Conclusie: sterke songs, een zeer gevarieerd en volwassen album met een speelduur van liefst een uur en een kwartier - zonder overigens ergens te vervelen - een eigen geluid en een productie die er wezen mag: een absolute aanrader voor melodic death/doom liefhebbers en één van de beste releases die ik tot nu toe in 2012 voorbij heb horen komen! Wie deze plaat over een halfjaar niet in zijn jaarlijst heeft staan, heeft 'm waarschijnlijk niet gehoord! Top!

<< vorige volgende >>