Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Moonspell - Alpha Noir

Moonspell - Alpha Noir

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Vier jaar zijn verstreken sinds het beenharde 'Night Eternal' de wereld verblufte. Moonspell was geregeld live te zien, maar op nieuw werk moesten we wachten tot nu. De Portugezen hebben maar liefst drie jaar gewerkt aan 'Alpha Noir', maar we moeten er meteen bij vertellen dat ze in feite dubbel werk verricht hebben. 'Alpha Noir' heeft namelijk ook een tweelingalbum 'Omega White' dat zijn geheimen aan je prijsgeeft wanneer je de speciale digipakeditie aanschaft. Wij gaan enkel berichten over de hoofdmoot en ruwere zijde van Moonspell, gebundeld op 'Alpha Noir', want de extra cd blijft ook voor journalisten een mysterie.

Nadat SPV (tijdelijk naar later bleek) op de fles ging, heeft Moonspell lang zonder platenfirma gezeten, maar 'Alpha Noir' betekent een nieuw begin op Napalm Records. De algemene indruk van het album is ruw en energiek, maar ook veel gotische elementen hebben terug hun weg gevonden in de negen composities. Bijna elk nummer heeft een melodieuze gitaarsolo van Ricardo Amorim en Fernando Ribeiro wisselt zijn sappige, ruwe zang af met geheimzinnig gesproken stukken of sensueel en laag gezongen fragmenten. Dit contrast maakt de songs toegankelijker. 'Alpha Noir' is tevens het eerste album waarop bassist Aires Pereira te horen is, al kennen we de man al van zijn live prestaties.

'Axis Mundi' vormt een geheimzinnig begin, maar spoedig gaat dit over in de welbekende heftigheid van de band, met erg ruige zang. Even horen we klassieke piano met gevoelig gesproken stuk, maar toch overwint de blakerende energie van het Portugese vijftal. Huilende wolven zijn een terugkerend thema bij Moonspell en voor het beestige 'Lickanthrope' heeft men al een duistere, dreigende videoclip gemaakt. In 'Versus' schreeuwt Ribeiro opstandig en ruig, terwijl dramatische gitaren hem op de hielen zitten. Het gaat nog wat sneller in de majestueuze titelsong, al is er ook hier weer een beklijvend, beschouwend moment. Des te harder lijkt het vervolg. Voor het eerst sinds lang vinden we een song in het Portugees op een Moonspell album. 'Em Nome Do Medo' is de naam, wat zoveel betekent als 'In The Name Of Fear'. Dat klinkt een beetje exotisch met zijn stugge basintro, mooie gitaarsolo en hemels keyboard outro. Ook het smeuïg rockende 'Opera Carne', 'Love Is Blasphemy' en 'Grandstand' hebben alles wat kan wensen bij intens uitgevoerde dark metal. Er wordt afgesloten met het instrumentale, zwaar georkestreerde 'Sine Missione', waarna we kunnen besluiten dat dit wederom door Tue Madsen gemixte tiende studioalbum van de enige echt succesvolle band uit Portugal hun duistere koninkrijk onder de maan nog meer zal doen fonkelen.

<< vorige volgende >>