Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lick Library - Learn to play Metallica Vol 1

Lick Library - Learn to play Metallica Vol 1

Label : | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: DVD/Video/Blu-ray

Ramon : We zijn destijds begonnen met Lick Library - Learn to Play Metallica Volume 3, dus dan is het niet meer dan logisch dat we Volume 1 en 2 er ook maar eens even bij pakken. Volume 2 lees je elders in deze editie. Volume 1 richt zich met name op het album dat Metallica tot megasterrenstatus deed groeien, het titelloze, zwarte album. En het mag gezegd, er haakten fans door af, maar voor veel jongens was het verschijnen ervan reden om interesse in gitaarmuziek te krijgen en om zelf ook gitaar te gaan spelen.

De opener is 'Enter Sandman', wat één van de eerste nummer is die je mag leren als je zegt interesse te hebben in metal. En eerlijk is eerlijk, alle elementen zitten er in en je kan er lekker op los gaan. Palm muting, powerchords en bovendien een main riff om je vingers bij af te likken. Bestaande fans haakten af, hoewel het live wel weer goed leek te vallen, maar het verwijt van nummers uit deze periode was dat Metallica de riffs die ze normaal in één nummer gebruikten nu over een heel album hadden verspreid. En ook ik heb meer met eerder werk van ze, maar WAT is dit een lekker nummer om te spelen. Voor de ongeoefende gitarist zijn er voldoende aanknopingspunten om de basis te leren, voor de gitaristen die iets verder zijn kan het een eerste voorzichtige kennismaking zijn met arpeggio's en met solo's die veel moeilijker klinken dan ze soms zijn, zeker als je maar drie noten snel achter elkaar hoeft te herhalen. Dat gezegd hebbende, ik krijg zelf de solo niet volledig nagespeeld, mede door de snelheid.

Ik haakte nu in op één nummer, omdat het zo'n belangrijk stuk uit de heavy muziekgeschiedenis is, de andere nummers zal ik wat meer terloops vermelden. Voor 'Enter Sandman' is het niet noodzakelijk, maar wel aan te raden dat je een aardig setje effecten hebt. Voor het solo gedeelte ontkom je al bijna niet aan een wah-wah pedaal, voor de cleane stukjes moet je (zonder reclame te maken, wat instructeur Jamie Humphries wel doet) een voor het beste effect wel één of andere harmonizer hebben, een chorus pedaal bijvoorbeeld. Voor 'Sad But True' moet je mogelijk zelfs je snaren vervangen, want die staat op alle snaren een volle noot lager. De uitleg is overigens wel dusdanig dat akkoorden en andere patronen benoemd worden alsof de gitaar gewoon gestemd staat. Maar met dunne snaren lukt dat droptunen eigenlijk al bijna niet. Je kan het nummer zo ook spelen, maar je haalt het gewenst effect niet.

Overigens heeft de gitaar van Jamie duidelijk te verduren onder de gewijzigde tuning, wat deels toe te schrijven is aan de tremolo. Dat had ik nog niet gezegd, die is ook wel raadzaam op je gitaar te hebben voor een juiste uitvoering. Ja, het kost wat, zo'n hobby. In dit nummer komt de techniek hammer on en pull off vrij prominent meedoen, die je overigens ook al in de solo van "Enter Sandman' had voorbij zien komen. Voor 'The Unforgiven' mag je een akoestische gitaar ter hand nemen, maar het lukt je nooit om snel te switchen, dus ik zou zeggen, gewoon lekker met een mooi geluid op je elektrische jammerhout jengelen, dat kan prima. Je kan ook te ver gaan in het na willen doen. Jamie geeft dat overigens ook aan, het was slechts even voor de beeldvorming. Dit nummer vergt wat meer van je akkoordenkennis. En ik haat met open rechterhand tokkelen, Metallica maakt het bijna onontkoombaar als je alles goed wil doen, hoewel hij met plectrum uitvoerbaar is, maar je moet wel snel zijn. Gelukkig is dit niet mijn favoriete nummer.

Niet voor de eerste keer op de instructie stoor ik me nu toch echt een beetje aan de uitleg, die eenvoudigweg net iets teveel twijfel uitstraalt. Jamie is een geweldig gitarist, maar net niet helemaal de man voor Metallica. Volgens mij speelt hij zelf ook liever andere dingen, hij geeft zelfs aan de band vroeger niet boeiend te vinden, totdat hij verzoeken kreeg en zich realiseerde dat het meer was dan dom raggen. Ik heb andere uitleg van hem gezien, hij is echt goed, maar ik kan er hier niet om heen toch een voetnoot te plaatsen. Ik vind het goed dat Jamie zijn twijfels uit, maar niet over hoe iets gespeeld moet worden. Er zijn al momenten zat geweest dat ik zelf meende dat partijen anders gespeeld zouden kunnen of zelf moeten worden, maar hou dan koers. Hij spreekt gewoon uit "nou moet ik zelf ook weer even nadenken”, wat op zich eerlijk is, maar als je een opname doet, kan de take gewoon over. Dat had ik hier liever gehad. Het is verder een technisch zeer vaardige gitarist, met duidelijk jaren ervaring op zijn naam, laat me daar ook duidelijk over zijn, maar dit soort momenten hadden van mij anders gemogen. Maar dat is wel het enige minpuntje dat ik aan kan wijzen. Metallica is voor veel mensen wat het Wilhelmus is voor de Koningin, de minste afwijking hoor je meteen. Okay, dat punt laat ik nu achter me.

Op verzoek van de crew wordt Jamie tot het uiterste gedreven om het snellere 'Battery' ook op te nemen in de instructie DVD. Na het akoestische intro mag je even je best gaan doen. Het tempo is dat van een echt thrash nummer, waarbij Jamie wederom erkent dat het zijn stijl niet helemaal is. Maar er zitten ook wat klassieke elementen in verwerkt, die het nummer ook voor hem zeer interessant maken. Zorg bij de uitleg wel dat je een beetje weet welke noot waar op je fretboard zitten. Anders raak je de aansluiting volledig kwijt. Ik probeer altijd zoveel mogelijk rekening te houden met de totaal onervaren spelers, maar dat doet de uitleg hier niet helemaal. Aan de andere kant, je moet als beginnen wel heel ambitieus zijn om even 'Battery' aan te vallen. De solo in het intro, toch het leukste aspect om te kennen, moet je met een paar maanden fanatiek oefenen achter je, op zich wel kunnen leren. De elektrische is leuker dan de akoestische. Maar wees alert dat dit nummer echt wat van je kan vergen en wees niet te snel teleurgesteld als het niet lukt. Wat klinken die snelle riffs trouwens ontzettend vet als je ze langzaam speelt.

Het laatste nummer dat ik behandel stond al eerder op de DVD, en dat is 'Fade To Black', met daarin de Mondegreen: "can't stand this Hetfield”. Dit was één van de eerste momenten dat Metallica aan een groter publiek liet zien meer in huis te hebben dan dom raggen, wat fans natuurlijk al wisten. Standaardakkoorden worden op klassieke wijze gespeeld, met hier en daar een toevoeging en accentje, wat goed oefenmateriaal is om je wat soepeler met akkoorden die je al kent om te leren gaan. En als je die nog niet goed beheerst, dan kun je goed gek worden van deze passages. Ook de juiste feel bij de subtielere passages worden hier belangrijk. Metallica is niet voor niets groter dan de rest, precies die riffs die je het lekkers vindt zijn het makkelijkst te spelen, maar het zijn behoorlijk goede gitaristen en deze uitleg bewijst nog maar weer eens wat een ontzettend sterke songwriter Hetfield is.

De nummers zijn zorgvuldig uitgekozen en bieden je ten eerste een breed pallet aan technische ontwikkelingen en daarnaast uiteraard ook gewoon een goeie gelegenheid om de nummers van A tot Z te leren. Of alleen de delen die je nog niet wist, of zelfs alleen de delen die je wil weten, dat laat ik helemaal aan jou. In die laatste categorie val ik zelf eerlijk gezegd een beetje in dit geval. En ik ben weer wat wijzer geworden en kan met een gerust hart naar Volume 2 gaan, die hier en daar wel weer wat nieuwe uitdagingen biedt. Zie je daar!

Tracklist:
Enter Sandman
Sad But True
The Unforgiven
Battery
Fade To Black


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>