Technocracy - Technocracy

Technocracy - Technocracy

Label : Mausoleum Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Bij de naam Techocracy moest ik even flink op m'n achterhoofd krabbelen. Ergens vaag had ik die naam ergens een keer zien staan. Er was iets mee, een connotatie met iets bekends. Maar wat? Het begeleidend schrijven bood uitkomst: gitarist Phil Demmel exploiteerde zijn kunsten eerder via de bands Torque, Vio-lence en Machine Head. A-ha, Machine Head. Dat was het dus. De band die in 1994 op ieders lippen lag, maar nu, ondanks het onlangs verschenen en toch wel lekker fel klinkende live-album 'Hellalive' nog nauwelijks een schouderophaling bij zelfs de meest enthousiaste Bay Area-metalfan teweeg kan brengen. Mogen we nu dankzij Phil een kloonmatige herhalingsoefening van deze band verwachten?

Niet helemaal. Gelukkig. Er zijn zeker wel overeenkomsten en deze zijn ook behoorlijk - want de basis - maar de verschillen zijn van dien aard dat de overeenkomsten niet hinderlijk zijn. De basis - powerfulle riffs, hakkende drums en een krachtige, maar melodieuze zang - klinkt alsof je hoofd in een langzaam dichtdraaiende bankschroef zit geklemd. Maar de details, de nuances, het niet mis te verstane verschil zit 'em in het hanteren van die bankschroef. De snufjes subtiele, maar duidelijk aanwezige elektronica van de veel melodieuzer (dan Rob Flynn) zingende Steve Machado maakt dit een band die de bankschroef niet halverwege klem draait, maar soepeltjes doordraait totdat je kop verpletterend gevangen zit tussen het metaal van hun metal. Waarschijnlijk niet met opzet, maar wel opgemerkt is dat ze in de song 'Naiad' een beetje de melodie van de zanglijnen uit Tool's 'Sober' hebben geplukt. Ach, je kan op een slechtere manier met je invloeden lopen leuren

Zoals je van een bandnaam als Technocracy (Technocratie) mag verwachten, weerklinkt in de songteksten veel maatschappijkritische teksten door en moet je niet denken aan een eventuele voorliefde voor 'techo-metal' (Watchtower, Sieges Even e.d.); daar vind je in hun moderne en melodieuze metal gien iene malledonder van terug. Maar waar ik zelf ook een beetje weinig van terugvind is, ondanks de melodische inslag van de muziek, iets wat in m'n kop blijft hangen. De nummers klinken op zich behoorlijk catchy en pittig (zoals 'Cancer'), maar na diverse luisterbeurten blijken de hooks toch niet van dien aard dat ze lang in m'n kop blijven rondspoken. Excuse me for saying, maar ik mis het obligate ehem meezinggehalte. Of noem het anders het meebrul-effect - klinkt tenslotte wat stoerder - feit is wel dat het achterwege blijft. Als ik Techocracy's duistere muziek beluister is de onderhuidse spanning allesbehalve ontluisterend en zeker onderhoudend, maar of deze CD nu iets van historisch behoudende waarde is? Wellicht dat het in dat opzicht als springplank kan fungeren voor de volgende CD, want met het potentieel zit het met deze band wel snor en kan zich zondermeer meten met bands als Skinlad en Unjust.

Noem Technocracy een meer melodieuze Machine Head met de nodige elektronica-snufjes dat het geluid net even wat meer gelaagd en rijker maakt. Het mist hierdoor wel de pure power van een 'Burn My Eyes', maar je hoeft ook niet door een monotonieovervloed gelijkende een 'The Burning Red' halverwege in slaap te sukkelen. Dit is moderne metal dat niet per definitie als (zoveelste) nu metal-band dient te worden getypeerd en waarbij ik tot slot m'n verontschuldigingen aanbied voor het overvloedig gebruiken van de naam van Machine Head. Dat was voor Technocracy niet nodig geweest, maar ik mis soms ook wel eens creatievere aanknopingspunten

<< vorige volgende >>