Arjen Lucassen - Lost In The New Real

Arjen Lucassen - Lost In The New Real

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Winston : Het tweede echte solo album van Arjen Lucassen. Zonder een heel leger aan sessie -en gastmuzikanten besloot hij na het tweede Star One album zich aan een geheel eigen project te wijden, waar hij geen rekening hoefde te houden met een bepaalde formule of concept in muzikale zin. Maar de verleiding tot een nieuw conceptalbum kon Lucassen blijkbaar niet weerstaan dus wordt er toch weer een verhaal verteld op 'The New Real'. Ik kan de indruk niet loslaten dat dit tch een soort handreiking is aan de vele Ayreon fans. Compleet met narratieve stem, deze keer gedaan door de welbekende acteur Rutger Hauer neemt Lucassen je mee op een reis naar de toekomst waar hij als ene Mr. L ontwaakt uit een ingevroren toestand en een nieuwe wereld moet leren kennen. Mr. L moet uit zijn herinnering dingen vertellen en Voight-Kampff (verwijzing naar de Sci-Fi klassieker 'Blade Runner' waar Hauer in meespeelt) is de psycholoog die Mr. L wegwijs moet maken in de nieuwe werkelijkheid.

Lucassen neemt vocaal het overgrote deel voor zijn rekening, hij vond dat hij zich goed genoeg heeft ontwikkelt omdat te doen. Een beetje hulp is er wel overigens; zanger Wilmer Waarbeek zorgt voor wat meer diepte op de achtergrond en Ed Warby is zo'n beetje toch wel de vaste drumkracht, al is nu ook Rob Snijders (Anneke van Giersbergen, Kong) erbij. Daarnaast alleen wat incidentele hulpjes op cello, viool en fluit, verder heeft Lucassen alles zelf gedaan en dat kan hij natuurlijk meer dan netjes. Muzikaal ligt het wel op bekend terrein, al ligt de term Ayreon-light toch wel op de loer. Dat zal ook wel door het immer grootse geluid komen, dat bombastische reduceert de kans tot een echt persoonlijk album tot nul maar dat zal de bedoeling ook niet zijn geweest. Verder krijgen alle invloeden die Lucassen als muzikant hebben gebouwd ruim baan en dat wordt vierdubbel benadrukt in 'Pink Beatles In A Purple Zeppelin'. Dit album hoeft ook niet zo serieus genomen te worden, de onderwerpen zijn dan wel maatschappij beschouwelijk, maar het n en ander wordt net iets te heet opgediend zodat je het ook dubbelzinnig kan opvatten. Dat laat dan ook ruimte aan de humoristische kant die Lucassen heeft, de hoes alleen al geeft daar genoeg hints voor.

Net als zoveel platen van Lucassen is ook dit album is een dubbel CD geworden, maar ik vraag me af of dat nou echt nodig was. Op de tweede CD staan nummers die niet op of in de eerste CD pasten, maar ook een vijftal covers (Pink Floyd, Led Zeppelin, Blue yster Cult, Alan Parsons Project en Frank Zappa) die met het concept te maken hebben. Maar waarom toch die drang tot overvoeden? Een enkel album met een sterke identiteit zou naar mijn inzicht beter overkomen dan al die extra's. De kunst van het weglaten is misschien eens een idee voor de sympathieke Lucassen. Het hoeft niet altijd zo uitgebreid, maar de Ayreonauts zullen het vast niet met me eens zijn.

En dan ben ik benieuwd wat er dan nu weer gaat komen nu dit ei gelegd is. Waarom? Omdat ik ergens een prestatiemoeheid vermoed. Lucassen heeft nu al zoveel muziek geproduceerd in de laatste twintig jaar. Zoals in de 'Pink Beatles' song al wordt aangehaald: "Every song's been sung before, every note's been played. Every chord has been strummed before, every melody's been made. They heard it all by now, nothing left to be inspired by, it all seems so unreal somehow. As I sit back and close my eyes Ik bedoel maar.

<< vorige volgende >>