Hearse - Dominion Reptilian

Hearse - Dominion Reptilian

Label : Karmageddon Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Frank D. : Dat Johan Liiva niet de geschiedenis in wilde gaan als de Pete Best van de Zweedse metalscene toen hij en Arch Enemy na drie albums uit elkaar gingen was geen geheim. Hij hoefde zich dan waarschijnlijk ook geen moment te bedenken toen zijn oude vriend Max Thornell hem belde met de vraag of hij mee wilde doen in diens nieuwe band. De twee kenden elkaar immers al uit o.a. Furbowl en Devourment. Nadat een gitarist in de persoon van Mattias Ljung was opgepikt, produceerde het drietal een demo die op de deurmat van Hammerheart Records plofte. Deze boden het drietal een contract aan. Na de release van een single ('Avalon', 'Torch') doken de heren de Dog Pound Studio (o.a. Entombed) in met deze debuutcd 'Dominion Reptilian' als resultaat.

De cd opent met de titelsong 'Dominion Reptilian'. Bij het horen van de eerste noten is duidelijk dat Hearse geen compromissen sluit en energiek uit de startblokken schiet met een explosieve mix van death-, trash- en traditionele metal. Catchy metalriffjes, de lage rauwe stem van Johan Liiva en een perfecte productie; kortom: het feest kan beginnen. En dat doet het, in vliegende vaart vervolgt Hearse met het nummer 'Torch' dat bij menigeen wellicht al bekend is van de single. Het strakke virtuoze gitaarwerk staat bol van de traditionele metal invloeden (met een riff die me aan bands als Saxon en Maiden laat denken). Met het derde nummer 'Cosmic Daughter' neigt Hearse naar gitzwarte rockmetal, zoals men die alleen Scandinavië kan maken. Het zeer typische stemgeluid van Liiva leent zich hier echter duidelijk minder voor. Dit komt met name in de zachtere gedeelten van 'Cosmic Daughter' naar voren, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker niet als met het nummer 'Contemption' de lijn van de opening weer wordt opgepakt. Let op de grappige, oosterse break op ¾ van het nummer. Via het 'Rapture in Twilight', het knallende 'Well of youth' en het dreigende 'Abandoned' dient het epische 'End of Days' zich aan. Het refrein is bijna een regelrechte meezinger, ware het niet dat het maar weinigen gegeven is zo te kunnen brommen als Liiva. Ljung bevestigt in dit nummer wat hij het hele album al laat horen; dat hij een uitzonderlijke en begenadigde gitarist is. Uitzonderlijk, want voordat hij aan boord van Hearse stapte had hij jarenlang geen metalriff meer gespeeld. Na het einde der dagen wordt met een countdown het startsein gegeven voor het laatste officiële nummer van 'Dominion Reptilian', 'So Vague'. Een waardig einde van de reguliere cd. Dreigend, met tempowisselingen en veel ruimte voor het al geroemde gitaarwerk van Ljung, waarbij de enige gedachten tijdens de fade-out is: ” meer, meer, meer!”

En voor de echte liefhebbers is er meer, want zowel op de limited edition digipack van de cd en, uiteraard, op de vinyl LP staan een tweetal bonustracks. Als eerste het niemendalletje 'The Unknown', maar het nummer dat de aankoop van de digipack of het onvolprezen vinyl geheel rechtvaardigt is 'Avalon'. Het drietal gooit alle remmen los en laat de luisteraar alle muzikale hoeken van de kamer zien.

Compromisloos, strak, melodieus en snoeihard. 'Dominion Reptilian' is een degelijk debuut van een band, die zijn hoogtepunt vast en zeker nog voor zich heeft.

<< vorige volgende >>