Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Unisonic - Unisonic

Unisonic - Unisonic

Label : V2 Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Patrick : 'It is not Keeper of The Seven keys Part 3… it is much more than that', 'The songs are speedy, often really loud, sometimes wild but by all means melodic', 'Re-creating that magic sound' en 'that unique talent to play metal with killing melodies of Helloween is there too'… het zijn hoogdravende uitspraken waarmee de platenmaatschappij Unisonic in het daglicht stelt. Je kunt je echter afvragen of het wel zo verstandig is, want dit soort one-liners zorgt er direct voor dat de verwachtingen 'sky high' zijn. Aan de andere kant: als muzikale grootheden als Michael Kiske en Kai Hansen de handen ineen slaan, kunnen we toch ook wel wat muzikaal vuurwerk verwachten?

Op begintrack 'Unisonic', dat een 'Pink Bubbles Go Ape' gevoel over zich heeft, mag de band nog een redelijk tot goede start maken, maar al snel gaat het niveau hard hollend achteruit. Melodieuze power metal? Nee, enkel melodieus… de power zijn de heren totaal vergeten en ook de metal komt er wel erg bekaaid vanaf. Wat je dan wel tegenkomt op 'Unisonic'? Verwaterde, besuikerde, voorspelbare, lichte tracks, waar alle snelheid uitgehaald is, nauwelijks een interessante riff te vinden is en die overgoten zijn met melodie. Van het magische geluid van weleer, waar de platenmaatschappij zo graag over praat, is nergens ook maar een klein zuchtje te bespeuren, laat staan dat je zaken als verbeten gitaarduels en hoog opgelopen snelheden tegen zult komen. Kiske leunt sterk op zijn recentere werk, waarin volop ruimte is voor AOR en melodieuze (hard) rock en met tracks als bijvoorbeeld 'Souls Alive', 'Never Change Me, 'I've Tried' en 'We Rise' krijg je dan ook een geluid dat meer raakvlakken kent met Kiske's solo werk en Place Vendome dan met de band waar de platenmaatschappij zo graag aan refereert. Dat Kiske kan zingen, behoeft natuurlijk al lang geen betoog meer en zal ik ook hier niet ter discussie stellen, maar ook een kwalitatief uitstekende zanger kan hier niet verbloemen dat dit album ronduit te mager en te voorspelbaar is.

Ja, ik ben Kiske en Hansen eeuwig dankbaar voor waar ze in de beginjaren van Helloween mee op de proppen gekomen zijn. Maar behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, zo blijkt maar weer. Wat een deceptie!

<< vorige volgende >>