Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Meshuggah - Koloss

Meshuggah - Koloss

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Richard G. : De enorme aandacht die internetmedia de afgelopen jaren steeds meer zijn gaan besteden aan djent metal (een stijl gebaseerd op hypertechnicaliteit en het gebruik van poly-ritmiek) is een feit. Dat desgevraagd de grote inspiratie voor deze bands vrijwel altijd Meshuggah blijkt te zijn is ook een feit. Dat bij de nieuwe release van de grootmeesters de vervelende vraag wordt gesteld of ze inmiddels niet links en rechts ingehaald zijn door de nieuwe generatie is uiteraard een media-construct. Maar stiekem, heel stiekem, voordat je ook nog maar één noot hebt gehoord ga je in de aanloop naar de release van het sterk gepromote en misschien wel meest geanticipeerde metal album van 2012, toch zitten twijfelen. Zouden ze het vier jaar na het toch al niet misselijke 'ObZen' nog wel kunnen?

En eerlijk is eerlijk: bij de eerste paar beluisteringen van 'Koloss' was ik niet direct overtuigd. Tuurlijk, het is Meshuggah, dus slecht is het nooit. Maar beter? Ik wist het niet. Op een gemiddeld wat lager tempo wikkelde het materiaal zich maar een beetje houterig en ongemakkelijk af. Vele luisterbeurten later echter begon het kwartje pas te vallen en openbaarde zich de sterkte van deze plaat zich volledig. Wat aan de oppervlakte klinkt als 'gewoon weer Meshuggah' is bij nadere beluistering zo veel meer. Dat die nummers zo 'gewoontjes' klinken komt aan de ene kant omdat de band zijn eigen vertrouwde stijl reeds enkele albums geleden gevonden heeft. Aan de andere kant betekent het dat men - in tegenstelling tot alles wat djent is - in staat is geweest om toegankelijke en herkenbare nummers te schrijven. Meer dan ooit te voren. Tegelijkertijd (en dat besef je pas na die zoveelste luisterbeurt) flikken de Zweden misschien wel de raarste en meest complexe trucs uit hun oeuvre. De complexiteit is knapper dan ooit verborgen in nummers die beter blijven hangen dan ooit!

De verrotte groove van het logge 'Do Not Look Down' wurmt zich met de minuut dieper en dieper je brein in waar je het zelfs met de scherpste werktuigen niet meer weg kunt peuteren. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van het machtige 'Demiurge'. Het van zieke tegenmelodieën doorspekte 'Swarm' overvalt je als een wolk gemuteerde sprinkhanen. Van het superslome 'Break Those Bones Whose Sinews Gave It Motion' (de nieuwe definitie van onheilspellend en eng) zou je verwachten dat de rare maatsprongen nog een beetje bij te houden zijn, maar nee hoor. En dan heb je ook nog die ongemakkelijke doch met iedere luisterbeurt overweldigender klinkende opener 'I Am Colossus' dat de toon perfect zet voor dit monsterlijke album.

Het wordt bijna saai, maar op 'Koloss' schiet Meshuggah de zoveelste creatieve impuls in de behoeftige hoofdslagader van het metal genre. Wat een sterk album weer!

<< vorige volgende >>