Listen live to Radio Arrow Classic Rock
TijaD - Orpheus

TijaD - Orpheus

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Demo

Evil Dr. Smith : Martijn, oftewel Tijad is vast een lieve jongen. Een romanticus, gehuld in het ijzeren harnas van een metalhead. Ik ken deze Rotterdamse man niet, maar hij heeft vast een gevoelig karaktertje. Zijn muziek is zo doorspekt van melancholie en melodie, dat hij nog zo veel grunts, death metal blasts en black metalatmosfeer in zijn progressieve mix van doom-death met 70s prog kan stoppen, het blijft allemaal uiterst gevoelig, sfeervol en met passie. En dan schijnen zijn teksten ook nog eens te gaan over de Griekse mythe van Orpheus die afdaalt naar de onderwereld om zijn schatje Eurydice terug te halen. Lief en belezen: er zijn mensen sneller uitgemaakt voor nerd.

Niet dat dat erg is, integendeel, want ik hoor liever metal met inhoud, dan een metalmitrailleur met losse flodders. Zijn piano- en akoestisch gitaarwerk is zelfs duidelijk beïnvloed door klassieke muziek (Satie meet Paco de Lucia?). Toch is het duidelijk hoorbaar dat Tijad (ook) een black metalachtergrond heeft, al zijn de daadwerkelijke metalextremiteiten in de muziek vrij minimaal (en helaas ook meteen de zwakste schakel). Het geheel roept uiteindelijk meer de sfeer op van een combinatie van de texturen van Opeth, de melancholie van de oude (oude!) Anathema (zeker als gastzangeres prima mee komt galmen) met de prog van Kayak, Focus en Camel, met name in het, overigens prachtige, instrumentale gedeelte van 'The Descendence To The Underworld'. Sowieso zijn de soms lange instrumentale passages absoluut geen straf voor mijn oren.

Ja, die Martijn heeft leuke ideeën en zijn hart op de juiste plek. Ook zijn clean vocals zijn zeer acceptabel, al is hij Steven Wilson noch Peter Gabriel. Als hij nou ook nog eens zijn financiële middelen op de juiste plek weet te krijgen, en met name het gitaargeluid wat vetter, krachtiger of in ieder geval wat minder typisch demo kan laten klinken (als mede de wat rommelige versnellingen), en gastgrommer Fjalar wat gruntlesjes neemt bij Akerfeldt of John Tardy ofzo, dan wil ik van harte Tijad serieus nemen. Maar dan ook echt serieus, want nu word ik door de sfeer, het gitaargeluid en de keyboardpartijen af en toe weemoedig sentimenteel maar opzichtig naar de vroege jaren negentig geworpen toen ik veel luisterde naar Anathema, Lords Of The Stone en My Dying Bride. Niet verkeerd natuurlijk, maar ook niet nodig. Tijad heeft een veelbelovend karakter met een body dat goed gevoed moet worden, dan wordt de nerd een adonis waar de Eurydices niet meer omheen kunnen.

<< vorige volgende >>