Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mpire Of Evil - Hell To The Holy

Mpire Of Evil - Hell To The Holy

Label : Scarlet Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Ramon : Een paar maanden geleden bracht Mpire Of Evil de mini-CD 'Creatures Of The Black' uit, met daarop vier covers en twee eigen nummers. Dat was uiteraard maar de kalmte voor de storm (kenners weten nu wat ik bedoel), Mpire Of Evil heeft zijn eerste album nu dan ook klaar. Mocht je onder een rots hebben gelegen, de band is als Prime Evil (nu dus een anagram daarvan) opgericht door oud Venom gitarist Jeff "Mantas” Dunn, ex Venom drummer Antony "Annton” Lant (inderdaad de broer van Cronos) en interim Venom zanger Tony "The Demolition Man” Dolan. Die laatste heeft een talent je af en toe te laten vergeten dat je niet naar Cronos luistert. Onlangs (midden januari als ik dit schrijf) bereikte mij overigens het bericht dat Annton inmiddels zijn prioriteiten elders heeft gelegd. De keuze tussen zijn gezin, zijn eigen band Def-Con-One en Mpire Of Evil moest gemaakt worden door tijdsdruk en dan is het last in, first out.

Maar Mpire gaat door, want Mantas kan niet bij de Duitse house act Scooter blijven spelen. Ik maak geen grap. Natuurlijk is de eerste vraag die zich aandient in hoeverre het met Venom te vergelijken valt. Die vraag is zeer legitiem, want met zo'n verleden, plus het feit daarbij dat Mantas letterlijk alle klassieke Venom nummers heeft geschreven, maakt het onvermijdelijk om zijn unieke gitaargeluid elders te horen zonder hem met zijn doorbraakrol te identificeren. Daarbij kun je de vervormde bas en de bulderende stem van The Demolition Man voegen en dan maakt het al bijna niet meer uit wie er drumt, de vergelijking is al gemaakt. Nu is Annton een veel betere drummer dan Abaddon, maar ook zijn stijl is verleend aan eerdere Venom releases. Met Mpire wil de band echter terug naar de tijd voordat The Grandmaster Of Hades And Mayhem (zoek maak op) doorbrak, naar de bands die hen beïnvloed hebben. Dat lieten ze met de eerder besproken mini-CD al horen, die lijn zetten ze nu door.

Het eerste dat opvalt is de enorme gretigheid waarmee de band speelt. En dat is een binnenkomer van heb ik jou daar. Al na een minuut weet ik zeker dat het een beter werk is dan het aperitief. Mantas is duidelijk gegroeid als gitarist over de jaren, maar zijn stijl blijft onmiskenbaar. Fuck, wat gaaf! En ofschoon je vaak zat het verschil hoort, denk je ook echt vaak zat dat Cronos meedoet, waar het The Demolition Man is. Is dat een verdienste, of is dat iets waar je minder enthousiast over moet zijn? Dat oordeel laat ik graag aan jou, het kost hem in elk geval geen moeite. Zijn charisma is iets minder, zijn zang iets veelzijdiger. De grootste afwijkende factor op de schijf is 'All Hail', met wat cleane gitaar en typische rocksolo's. En de stadioneske achtergrondzang, niet te vergeten, die in onder meer ook 'Shockwave' weer terug komt. En als je op een PC luistert, is 'Snake Pit' een beetje plots afgelopen. Verder is het oldschool NWOBHM wat de klok slaat. Het is niet de stijl waar Annton's hart ligt, maar daar merk je helemaal niets van. Hij houdt het traditioneel, maar geeft er wel net iets meer swing aan mee. Dit is verplichte kost voor de Venom fans die zich niet willen beperken tot de eerste twee, misschien drie albums.

De sound is volwassen, de spirit jeugdig en wild. Hier had Bart de Graaf, maar ook alleen hij, mij nou midden in de nacht voor wakker mogen maken. De beste nummers zitten wel in het begin, maar het verslapt geen moment. Sommige stukken neigen zelfs naar ronduit bruut, vooral 'Shockwave' moet een nachtmerrie zijn om te oefenen voor Mantas. Verder valt het nog op dat er een nummer is met de titel 'The 8th Gate', wat de geschiedenis nog eens extra terug haalt. Het intro doet vaag aan 'Burried Alive' denken, gecombineerd met een intermezzo van 'At War' en een beetje aan het intro van 'Possessed'. Het nummer is overigens bijna acht en een halve minuut. Maar dat kan ook ruim tweeënhalf keer zo lang als het moet, weet Mantas. In dit nummer sijpelen toch echt wel de modernere invloeden meer en meer door. Er zit een beetje een doom-vibe aan, wat vrij sinister aanvoelt. Ik hou wel van snel, maar als je traag speelt en het is heel gaaf, dan kan het ook echt wel gelijk extra cool zijn. "Now you have the key, for eternity”... "now you turn the key, to your destiny”. En dat je met muziek jezelf onsterfelijk kan maken, dat behoeft verder geen enkel betoog. Ga dit luisteren, geen losse flarden, de hele schijf! Alleen dan is je beeld compleet. Dit is waarom metal fans metal fan zijn geworden, zijn gebleven en zullen blijven.

<< vorige volgende >>