Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Simulacrum - The Master And The Simulacrum

Simulacrum - The Master And The Simulacrum

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Bart D. : Simulacrum is een jonge progressieve metalband uit Finland, en met hun debuut 'The Master And The Simulacrum' laten ze een flinke dosis talent horen. Alle instrumentale gedeeltes zijn vol bravoure uitgevoerd, en de zang heeft een lekker "classic" aanpak en klinkt sympathiek. Er zijn wel behoorlijk wat power metal momenten, maar nooit wordt het te erg: de meezingrefreinen worden nooit te plat; ze zijn vaak gewoon erg vrolijk stemmend.

Over het algemeen, ondanks de neiging om soms wat donkere kleuren te gebruiken, kan de band haar positieve kijk op het leven niet verhullen. Dit kan zelfs niet ongedaan gemaakt worden door de blastende drummer Markus Wallasvaara, die in al zijn indrukwekkende prestatiedrang niet vaak het woord terughoudendheid tegen lijkt te komen. Hij heeft overigens wel inmiddels de band verlaten om vervangen te worden door Samuel Hildén. Misschien dat deze verandering ook voor een verdere groei van de band kan zorgen: vaak klinken de ladingen van noten een beetje geforceerd en minder noten zou menig passage goed doen - noteer, gitarist Nicholas Pulkkinen!

Ik zou hooghartig een vergelijking kunnen maken tussen de band en de gekozen bandnaam: Simulacrum. Het is een woord met vele lagen en een lange gebruiksgeschiedenis; het concept is nog steeds erg belangrijk in veel recente discussies. Maar wanneer je voor het eerst het woord tegenkomt en bijvoorbeeld in het kort leert wat Jean Baudrillard bedoelde als hij het gebruikte, krijg je alleen een eerste vonk te zien van die immense brandhaard aan context. En zo is het met Simulacrum - de band: ze hebben zeker een paar eerste vonken te pakken op hun debuut, en geven blijk van de potentie om die lijn door te zetten. Maar er is ook genoeg ruimte over om door te groeien op andere vlakken, zowel qua begrip van wat een instrument waarlijk kan overbrengen los van al die ijverig ingestudeerde toonladders als wat het betekent om waarlijk eigenzinnige progressieve muziek te creëren. Deze eisen worden alleen aan de besten van de besten gesteld, omdat de meeste bands dit potentieel toch niet in zich hebben. Maar met muzikanten van deze leeftijd en dit kaliber is alles wellicht nog mogelijk - en willen we zoiets niet aanmoedigen op elke mogelijke wijze?

<< vorige volgende >>