Agalloch - The Mantle

Agalloch - The Mantle

Label : The End Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Aernout : Welk een juweeltje ik nu toch weer aangetroffen heb...

Het was een stille zaterdagmiddag, en ik liep wat te snuffelen in de cd-bakken van de lokale platenboer. Plots viel mijn oog op een zilverkleurige hoes, met een beeld van een hert en wat takken erop afgebeeld. Instinctief werd het plastic doosje omgedraaid, om vervolgens in dezelfde zilverkleur een fraai gefotografeerd stukje architectuur aan te treffen. Op de zijkant viel te lezen dat ik in mijn handen een plaatje van Agalloch had, genaamd "The Mantle”. Nooit van gehoord, maar ik dacht: 'Ach, waarom niet', en ik sleep het ding mee naar de krukken alwaar er naar een cd'tje geluisterd kan worden. Na ongeveer twee minuten staat mijn besluit vast. Deze plaat moet ik hebben! Waarom? Welnu, beste lezer, dát volgt hieronder.

Dit is wellicht niet de meest toegankelijke aller metalplaten. Vooral de liefhebbers van ongecompliceerd zwaar gebeuk zullen bij "The Mantle” zeker niet aan hun trekken komen, alhoewel ook elementen daarvan op deze plaat te vinden zijn. De metal van "The Mantle” is krachtig, maar nooit bruut. Waarom besteden we er bij Lords of Metal dan toch aandacht aan? Nou, omdat dit een buitengewoon sfeervolle plaat is, die mij persoonlijk nogal aanspreekt. Invloeden van Paradise Lost (er drupt een vleugje "Draconian Times” door na een kleine zes minuten 'Odal', het derde nummer) en Pink Floyd (bijvoorbeeld 'The Hawthorne Passage') zullen hier zeker hun bijdrage in leveren. De vele instrumentale nummers (vier van de negen) ook. Technisch staan de heren absoluut hun mannetje, en de muziek zit buitengewoon ingenieus in elkaar. Wie er precies welk instrument voor zijn rekening heeft genomen, wordt per nummer keurig vermeld, waardoor je een nog duidelijker beeld krijgt van de complexiteit en diversiteit van dit bijzonder geslaagde werkje van Agalloch. Instrumentale diversiteit? Ik noem de mandoline, elektrische en akoestische gitaren, hertengewei-percussie (!), piano, basgitaar, contrabas, trombone, samples, accordeon, synthesizer (zij het zeer minimalistisch), en ga zo maar door.

Natuurgeluiden, zware gitaren, dreunende drums en diepe contrabasgeluiden roepen een sfeer op die nog niet met de beste wil van de wereld opgewekt te noemen is. Agalloch, zo leert speurwerk op het internet me, is een uit Portland, Oregon afkomstig viertal, dat volgens de sticker die op de cd geplakt zit Melancholische Metal maakt. Gelijkenissen worden op diezelfde sticker getrokken met Pink Floyd (een van mijn persoonlijke favoriete bands aller tijden), Godspeed You Black Emperor!, Sol Invictus (van wie ze het op de Sol Invictus tribute-cd te vinden "Kneel to The Cross” gecovered hebben), Ulver (een overeenkomst die ondergetekende dan weer niet zo snel kon ontdekken), Dissection en Fields Of The Nephilim... "Dat belooft wat,” zeg ik hardop.

Ik stop die schijf in mijn cd-speler, en raak wederom in de ban van Agalloch en word deel van "The Mantle”. De stem van de zanger doet me bij tijd en wijlen denken aan Tiamats Johan Edlund ten tijden van 'Wildhoney'. De hele sfeer vertoont overigens parallelen met die plaat. En laat die plaat in mijn optiek nou een van de meesterwerkjes van de jaren negentig zijn... Sterk aan "The Mantle" is onder andere de manier waarop er met een veelvuldigheid aan emoties omgegaan wordt, zowel qua muziek, als qua stem (variatie tussen grunts en cleane zang) en tekstuele inhouden. Religieuze twijfels ('In The Shadow Of Our Pale Companion') worden afgewisseld door een bijna verlangen naar de Dood ('... And The Great Cold Death Of The Earth') en het missen van een vrouw ('A Desolation Song' en 'You Were But A Ghost In My Arms'). Van dit laatstgenoemde nummer kan ik u de wonderschone, welhaast poetische regels: "Each night I lay / awakened by her shivering silent voice / from the shapes in the corridor walls. / It pierces the solitude like that of a distant scream / in the pitch-black forest of my delusion…” niet onthouden.

Al met al een zeer evenwichtige en uiterst briljante plaat, die ik dit jaar nog heel vaak ga draaien. Eigenlijk resteert er nog maar één vraag... Zouden ze ook shirts hebben van deze band?

<< vorige volgende >>