Thy Catafalque - Rengeteg

Thy Catafalque - Rengeteg

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Heb jij wel eens gehuild om een plaat? Nee, en dan niet vanwege luduvudu gevoelens die songteksten oproepen, of dat de muziek zo tenenkrommend slecht is dat het een marteling voor je gehoor is, noch dat je jarenlang hebt lopen bedelen/zoeken naar die ene plaat en hem dan voor een grijpstuiver uit een platenbak getrokken ziet worden door de klant recht naast je. Dat bedoel ik allemaal niet. Ik bedoel huilen omwille van de pure schoonheid. De kippenvel voorbij. Dat de muziek zo knalhard bij je binnenkomt dat alle zenuwcellen, neuronen, vezels, spieren, teelballen en traanklieren in opperste staat van opwinding worden gebracht. Dat je alles en iedereen om je heen vergeet en je met heel je hebben en houden in de speakers wordt gezogen. De adem stokt, de tijd staat stil, de wereld vergaat, maar dat maakt niet uit, want jij bent één met de muziek. Zo'n intens extreme beleving van muziek overkomt mij zelden, hooguit één keer per jaar. Dit jaar overkwam mij dit ook, en Thy Catafalque is de schuldige. Het gebeurde niet spontaan. Dit overweldigend gevoel ontwikkelde zich pas vanaf de derde draaibeurt of zo. Maar sindsdien ben ik verloren.

De sidderende zindering ontstond vooral vanwege de gitaarriff die inzette op 7'40” in het openingsnummer ''Fekete Mezök'. Helemaal geen bijzondere riff op zichzelf beschouwd, maar door de opbouw, de sfeer, de toon en de emotie in het nummer sprongen de tranen me van gelukzalig genot spontaan in de ogen: zo gruwelijk gaaf! Net zo mooi is het instrumentale 'Kö Koppan', een filmisch schouwspel dat het midden houdt tussen de emotie van Zbigniew Preisner en de grandeur van Hans Zimmer in samenwerking met Bal Sagoth. 'Holdkomp' lijkt dan weer spacerockende sci-fi post-black: als een Hawkwind meets The Kovenant, of in een meer obscure referentie: Litmus meets Dol Ammad. Halverwege het album is het magnum opus van de plaat, het kwartier durende 'Vashegyek', welke verrassend opent met de bloedstollend mooie vocalen van ene Ágnes Tóth (van folkband The Moon And The Nightspirit) dat mij twintig jaren terugwerpt naar de tijden van Anathema's 'Everwake' & 'J'ai Fait Une Promesse'.

De overige vocalen zijn van het mannelijk geslacht, luisterend naar de naam Attila Bakos, die met zijn timbre en emotie een wat folkloristische kleuring geeft. Ik moet bij hem onwillekeurig denken aan het opmerkelijk melodische refrein van Burzum's 'Jeg Faller', al zingt Attila wel drie klassen beter dan onze Count (zoals in de spectaculair pakkende melancholie van 'Trilobita' en 'Kékingem Lobogó). De hele mikmak wordt trouwens gecomponeerd, geschreven, gecreëerd en ingespeeld door slechts één individu: Tamás Kátai, aka mijn nieuwe held. Grofweg kan je denken bij Thy Catafalque aan het psychedelische van Arcturus met het eigenzinnige van Ulver, het atmosferische van Drudkh en een vleugje gecamoufleerde folk van Agalloch, alleen is Thy Catafalque's som groter dan het geheel van deze delen. Al is het maar vanwege de soms aan Neurosis gelijkende ultrazware sludge metal erupties. Er gebeurt zoveel, tegelijkertijd klopt het allemaal als een bus, en luistert het album als één vloeiend geheeld zonder ook maar één seconde onnatuurlijk of geforceerd over te komen.

Door bovenstaande superlatieven vermoed je misschien met de nieuwste revelatie in de muziek te maken te hebben. Dat is het niet. Zo goed is Thy Catafalque misschien helemaal niet. Sterker nog, net als de eveneens fabelachtige voorganger 'Róka Hasa Rádió' kan je Thy Catafalque blijkbaar ook ontstellend saai vinden. Maar als je muziek beschouwt als een vorm van emotie en het daarop beoordeeld, dan is 'Rengeteg' voor mij het meest perfecte album dat ik dit jaar heb gehoord. En dat terwijl ik dacht deze al eerder gehoord te hebben. Blijkt maar weer dat taal van enorm ondergeschikt belang is in muziekbeleving, want van het Hongaarse gebrabbel, dat voor mijn part net zo goed Fins had kunnen zijn, heb ik geen sikkepit begrepen. Toch vind ik 'Rengeteg' om te janken zo mooi.

<< vorige volgende >>