Nevermore - Dead Heart In A Dead World

Nevermore - Dead Heart In A Dead World

Label : Century Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Hoeveel superlatieven heb je nodig om een waar meesterwerk te omschrijven? 1? 10? 100? Ik vrees dat we er nooit genoeg bij elkaar kunnen vinden om 'Dead Heart In A Dead World' de waardering te kunnen geven die het verdient. Andermaal hebben de heren van Nevermore zichzelf overtroffen. Kijk, dat deze jongens garant staan voor kwaliteit is sinds de dagen van Sanctuary allang al duidelijk, maar na het beluisteren van dit nieuwe product past slechts respectvol zwijgen. Of geestdriftig juichen, net hoe jij je feestje vieren wilt.

Niet dat dit album een plaat is die je op een gezellig feestje snel zal draaien, maar ik neem aan dat de Nevermore fan dat wel verwacht zal hebben. De zeer strak gespeelde Doom/Power Metal (om het voor de niet-kenner maar een naam te geven) heeft weer de gebruikelijke depressieve sfeer die benadrukt wordt door de andermaal klagende, slepende maar absoluut sfeervolle vocalen van Warrel Dane. Ik vraag me wel eens af of die man ooit één gelukkig moment in zijn leven gekent heeft, afgemeten aan de hoeveelheid wanhoop die hij in zijn stem en teksten weet aan te brengen kan dat nooit veel geweest zijn. Muzikaal gezien vind ik deze plaat even wat beter klinken dan de voorganger 'Dreaming Neon Black', wat voornamelijk komt dat er hier en daar toch wat sneller gespeeld wordt (en ik hou nu eenmaal van snelheid), en misschien ligt het aan de nieuwe producer Andy Sneap (bekent van zijn werk met oa Machine Head, Testament, Earth Crisis) die de oude vaste keus Neil Kernon heeft afgelost. Nieuw bloed kan prima werken, en deze plaat is daar een prima bewijs van.

Waar ik Nevermore bij deze plaat extra voor moet complimenteren zijn de stuk voor stuk uitstekende nummers (waar het natuurlijk allemaal om draait), werkelijk geen enkel slecht of matig nummer te bekennen op deze superschijf. Meestal heb ik snel een aantal favoriete tracks op een nieuwe CD, maar met 'Dead Heart In A Dead World' had ik daar behoorlijk wat moeite mee, alles is gewoon van hoogstaande kwaliteit (al is 'Believe In Nothing' ondertussen wel uitgegroeid tot mijn persoonlijke toppertje). Wat ook wel vermeldenswaardig is : de Simon & Garfunkel cover "The Sound Of Silence'. Ik ben benieuwd wat Paul of Art van deze waanzinnige, op hol geslagen knalharde versie vinden, ik vind hem in ieder geval bizar leuk.

Conclusie : Dit is voor mij nu al de plaat van het jaar, want ik kan mij niet voorstellen welke band dit nog moet gaan overtreffen.

<< vorige volgende >>