Freedom Hawk - Holding On

Freedom Hawk - Holding On

Label : Small Stone Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Freedom Hawk wordt vaak vergeleken met Fu Manchu. Een vergelijking die op zich hout snijdt, maar voorbijgaat aan de veel duidelijker gelijkenis met Ozzy Osbourne / Black Sabbath. Nu is dat natuurlijk geen nieuws, hoeveel bands spiegelen zich niet aan de Mighty Sabbath? Hoeveel gitaristen zouden niet een paar vingertopjes geven om net zulke licks uit de gitaar te kunnen rammen als meneer Iommi?

Freedom Hawk onderscheidt zich van dit soort bandjes. Ze doen het namelijk heel erg goed en ze hebben een geheim wapen: gitarist-zanger T.R. Morton, die de zangstem van Ozzy Osbourne akelig goed weet na te doen. Voeg daarbij de ijzersterke ondersteuning van medegitarist Matt Cave, diens broer Mark Cave op bas en drumbeest Lenny Hines en je hebt een winnaar in handen. Freedom Hawk klinkt af en toe als Black Sabbath met Eddie van Halen als sologitarist en John Bonham op drums. Klassieke heavy rock dus, virtuoos op momenten, en een drummer die ouderwets lomp deuken in de potten en pannen slaat. 'Edge Of Destiny' biedt een goed voorbeeld van de diepe bijna tribale roffels die Hines aan zijn drumkit weet te ontlokken en laat meteen ook wat betere gitaarhalsacrobatiek horen. Maar in elk nummer is het vooral de stem van Morton, helemaal vooraan in de mix geplaatst door Small Stone huis-engineer Benny Grotto die de aandacht opeist. Morton jammert, gilt en galmt dat het een aard heeft.

Maar we zouden Freedom Hawk te kort doen door ze als een eenvoudige Sabbath/Osbourne kloon die speelt met de energie en het tempo van Fu Manchu weg te zetten. Met name in het tweede gedeelte van 'Holding On' laten ze horen meer in hun mars te hebben. Al is het rustige intermezzo 'Zelda' wel heel erg Sabbathiaans, enige nummers later horen we ineens de uitermate funky wah-wah ballad 'Bandito'. Natuurlijk, Clutch kan dat ook erg goed maar Freedom Hawk weet het zo te brengen dat de voor de hand liggende vergelijking niet eens gemaakt wordt. Een zo mogelijk nog grotere uitstap wordt gemaakt in 'Faded', een Vikingmetal nummer in de betere Bathory-traditie, compleet met de oe-ah-ah koortjes die zo gebruikelijk zijn in het genre. Het afsluitende nummer 'Indian Summer' begint met dubbelloops gitaarwerk om vervolgens los te barsten in een van de heftigste riffs van de cd. Van begin tot eind volgestouwd met machtige riffs en venijnige solo's is het een waardig besluit van een bijzonder goed album. "Alright now!

<< vorige volgende >>