Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mastodon - The Hunter

Mastodon - The Hunter

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : De voorbodes waren niet gunstig gestemd. De tussentijds op een obscure verzamelaar vrijgekomen song 'Deathbound', een overgebleven nummer van de 'Crack The Skye' sessies, was nogal rauw en klonk meer als een nummer van 'Blood Mountain'. Dat was in overeenstemming met de geruchten: de band zou na hun soundtrackflirt voor de film Jonah Hex weer meer compacte en rauwere nummers maken dan het nogal proggy uitgevallen 'Crack The Skye'. Nu was dat voor mij de plaat van het jaar 2009 (dat zeker niet gold voor iedere Mastodonner), dus zo happig was ik niet op deze vooruitgesnelde berichtgeving. Al leek mij een voortzetting van het 'Crack The Skye' geluid ook geen goede ontwikkeling, want ten eerste maak je maar één zo'n fenomenaal album in je carrière (en Mastodon heeft al meer klassiekers op zijn naam staan) en daarbij wist de band de atmosfeer van dat album live niet erg overtuigend te reproduceren (getuige hun optreden in de Melkweg en de eerder dit jaar verschenen 'Live at the Aragon'). Zit de band hiermee in een lastig spagaat?

Welnee, natuurlijk niet. Alsof ze zich ook maar een flikker zouden aantrekken van mijn overpeinzingen. De eerste twee vrijgekomen nummers, 'Black Tongue' en 'Curl Of The Burl', bevestigden echter mijn vermoeden. 'Black Tongue' was nog wel een redelijk gaaf nummer, maar vooral het drammerige refrein van 'Curl Of The Burl' is nu, dertig luisterbeurten verder, nog steeds irritant zeikerig en daardoor één van de allerzwakste broeders in het repertoire van Mastodon. Het derde nummer dat voor de albumrelease verscheen, 'Stargasm' met Scott Kelly (Neurosis), vond ik nog het meest overtuigend. Maar de eerste dag dat 'The Hunter' zijn rondjes kon gaan draaien, was er nog geen opwinding mijnerzijds te bespeuren. Het klonk allemaal wel aardig en okay en lekker enzo, maar het was verre van een muzikaal spektakel of weldadig decibellengeweld. Zou dit na 'Blood Mountain' de tweede tegenvaller worden van één van mijn favoriete bands?

Ze hebben een aantal verandering aangebracht. Meest in het oog springend is natuurlijk het artwork. Ze hebben (voorlopig?) joep doei en de mazzel gezegd tegen Paul Romano en het driebekkige beest op de albumhoes - een kruising tussen een draak en een eland? - is gemaakt door houtsnijder AJ Fosik, dat op allerlei manieren in het artwork zit verwerkt. Uitermate vreemd dat deze man nergens in de credits is terug te vinden. Ook tekstueel lijkt een stijlbreuk met het verleden. Geen vage natuurmythologie, maar simpele woorden, simpele zinsconstructies met een, ogenschijnlijk, simpele betekenis. Het korte 'Blasteroid' is hierin het meest redneckerige voorbeeld: "I wanna drink some fucking blood, I wanna break some fucking glass.” Brann Dailor geeft het zelf toe:"Something maybe a twelve year old would write, even the verses.”

Niet alleen 'Blasteroid' is kort, ook de rest van de nummers zijn overwegend compact. Slechts twee nummers zijn langer dan vijf minuten, en dat zijn meteen de epic songs met een behoorlijk ingetogen, bijna contemplatief karakter. Op deze nummers, het titel- en slotnummer, is nog een andere verandering opmerkelijk: die gozers kunnen verdomme dus wél zingen! De oerbrullen van 'Remission' en 'Leviathan' zijn al een tijdje passé, maar een ander vocaal handelsmerk van Mastodons is de wat zeurderig aandoende (samen)zang (zoals op 'Curl Of The Burl'), iets dat me al een tijdje tegen de borst stuit. Aan één Ozzy hebben we meer dan genoeg. Op 'The Hunter' kunnen ze dus wel prima zingen: mogelijk dankzij de talenten van producer Mike Elizondo? Op dit album zijn de vocalen sowieso meer divers dan ooit, zoals de galmende Jägermeisterzang (zing alleen als-ie ijs- en ijskoud is) á la Jaz Coleman (Killing Joke) met back ups van Voïvod in 'Octopus Has No Friends' (ook op dit album zijn ze Herman Melville niet vergeten). Deze diversiteit is ook terug te vinden in de muziek waar invloeden doorsijpelen van classic 70s rock en 80s metal, in een aantal nummers gelardeerd met science-fiction en psychedelische elementen. Met daar dwars doorheen, onderdoor, achterlangs en binnenstebuiten natuurlijk het immer fabuleuze drumwerk van Dailor.

Het duurt even voordat de plaat bezinkt, en na de eerste draaibeurten kon ik het gevoel van teleurstelling niet onderdrukken, maar nog wat luisterbeurten verder gaan de nummers beklijven en blijkt het album ook qua opbouw prima in elkaar te steken. 'The Hunter' heeft een minder pretentieus karakter dan 'Crack The Skye', maar dat wil niet zeggen dat de proggies die door 'Crack The Skye' waren wakker geschud, weer rustig kunnen gaan slapen. Net als de oudere fans die juist door 'Crack The Skye' in slaap waren gesukkeld. Zo heeft Mastodon toch op verdienstelijke wijze zijn koers uitgezet waarbij beide doelgroepen zo goed mogelijk bediend worden. Maar uiteindelijk is dit hele verhaal eenvoudig te relativeren middels de ironische woorden van Brann: "It's just a rock album. We'll write another one next week.”

De bijgevoegde dvd in één van de vele releasevarianten van 'The Hunter' (waar ook zogenaamde Augmented Reality aan zit gekoppeld om middels een webcam je eigen smoelwerk in 3D te verbouwen tot dat houten beest) bevat een korte making of van het album, een track-by-track commentaar met Brann Dailor en de videoclips van 'Black Tongue', 'Stargasm' en de hilarische (Jim Henson parodie?) handpoppengenocide in 'Deathbound', welke laatste niet de cd heeft gehaald.

<< vorige volgende >>