Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mpire Of Evil - Creatures Of The Black

Mpire Of Evil - Creatures Of The Black

Label : Scarlet Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Mini-CD

Ramon : Wie heeft het recht op de naam Venom? Cronos ruimde ooit het veld en werd vervangen door Tony "Demolition Man” Dolan. Die heeft trouwens ook een carrière als acteur, zie hier. Met hem werd als eerste de schijf 'Prime Evil' (ik heb hem op picture disk, bieden mag maar heeft weinig zin) opgenomen, wat niet alleen een prachtige titel is, maar ook de beste niet-Venom plaat onder de naam Venom. Waarom formuleer ik dat op die manier? Eenvoudigweg omdat de metal wereld een conservatief volkje kan zijn, waarbij ik nu even hoofdzakelijk de beschuldigende vinger naar mezelf wijs, die vasthoudt aan de oorsprong. Zanger / bassist Cronos kwam als laatste bij de legendarische bezetting, maar heeft alle credits en de naam Venom nu naar zich toe getrokken. Maar kan er een Venom bestaan zonder Jef 'Mantas' Dunn? Eigenlijk niet, want zijn gitaargeluid herken ik uit duizenden. Maar een Venom zonder Cronos, ik geef toe, is eigenlijk nog veel erger ondenkbaar.

Mantas ging weer eens aan de slag met zijn oude Venom tamboer Antony 'Annton' Lant (saillant detail: de broer van Cronos en nog niet zo lang geleden drummer van Venom) in de band Dryll en het leek ze een geweldig idee om Venom's 'Prime Evil' zanger Demolition Man er weer bij te halen, die op vocaal gebied niet onder hoeft te doen voor, en redelijk goed te vergelijken is met Cronos. Ik geef wel toe dat de uitstraling een andere is. Ze formeerden de band Prime Evil, maar er bleek al een andere band zich vernoemd te hebben naar dat album. Dat wilden ze niet in de weg staan, dus husselden ze de letters en zetten er een "Of” tussen, et voila, de naam Mpire of Evil is verklaard.

Naast twee eigen liedje bevat deze EP covers van legendarische bands die het karakter van de muzikanten gevormd hebben. En dat begint meteen goed met 'Exciter', van Judas Priest. Nu is Rob Halford een zanger die je niet zomaar even na doet, maar door gewoon bij zichzelf te blijven, maakt Demolition Man er een zeer goed te pruimen versie van. En natuurlijk even een keer in plaats van "fall to your knees…” het legendarische "lay down your souls…”. Het gitaargeluid van Mantas is magistraal en het is wel weer eens leuk om hem met een drummer te horen samenspelen die daadwerkelijk kan drummen. Dat is in het verleden wel eens anders geweest moet ik erkennen, hoe cool ik sommige werken met Abaddon ook vind. Ook 'Motörhead', van de gelijknamige band heeft de eer gespeeld te worden en eerlijk is eerlijk, dat schiet een beetje te kort. Sommige bands zijn gewoon net te uniek om na te doen. 'Reptile' is een opvallend snel nummer, waarbij je je echt afvraagt waarom ze godverdomme nooit op het idee zijn gekomen alle werken met drummer Annton te spelen. Maar ja, gedane zaken nemen geen keer. Het gif en vuur spuit aan alle kanten van Mantas af en Demolition Man is zo woest en theatraal als in deze rol van hem verwacht mag worden. Later dit jaar verschijnt het eerste album, aldus de site, die door de voormelde conservatieve Venom fans natuurlijk met zeer kritische oren ontvangen zal worden, maar objectief gezien is dit een voorafje om je vingers (hoornvormig) bij af te likken.

Ik zal de andere nummers ook maar gelijk met je doornemen. Kiss is voor veel muzikanten die ik eerbiedig belangrijk geweest, maar ik verveel me er altijd dood bij. Dat gezegd hebbende, dat geld ook voor het grootste deel van het repertoire van Judas Priest. 'God Of Thunder' vormt daarop geen uitzondering en ofschoon het elan van Mpire Of Evil de boel nog een beetje recht weet te trekken, hoeft deze wat mij betreft echt niet. Maar ze vinden hem zelf leuk om te doen, dus wie ben ik? Zoals iedere rechtgeaarde rocker en metalfan weet, 'Hell Ain't A Bad Place To Be', afhankelijk van wat je er onder verstaat. Op de manier van Anton Lavey (en drummer Annton lijkt uiterlijk misschien nog meer op hem dan qua naam) kun je het over het algemeen hebben. Inderdaad, dan is het er niet. Alle gekheid op een stokje, die klassieker van AC/DC (één van de meest verkeerd uitgesproken bandnamen ooit) staat er ook op. En dit is het eerste moment dat je goed hoort dat het een oudje is. Een absoluut zwaktebod is dat Demolition Man zijn zang op die van het origineel aanpast. En de rest van de muziek doet het trio ook geen eer aan, is mijn mening. Dat het tekstuele thema lekker aansluit is het enige pluspunt, de band zet een stap terug door dit te spelen. We sluiten af met de titelsong, 'Creatures Of The Black', een midtempo song die ten eerste het gitaargeluid weer lekker voorbij laat snijden en die bovendien lekker pompend is. Ook dit nodigt absoluut uit om de volledige schijf te willen horen, voorwaar je de verwachtingen van het verleden los kan laten. Maar als ik het al kan, dan moet jij je best ook maar gaan doen.

<< vorige volgende >>