Backwoods Payback - Momantha

Backwoods Payback - Momantha

Label : Small Stone Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Ze hebben geluisterd - of dicht ik mezelf nu teveel invloed toe? Toen in 2008 de debuut cd van Backwoods Payback hier werd besproken vond ik het wel heel erg gebaseerd op Danzig en Clutch, wat op zich natuurlijk een eigenaardige combinatie is. Bij 'Momantha', de nieuwe cd van de band die bij het bekende Small Stone Records is verschenen, is er geen sprake meer van het al te opzichtig naspelen van grote voorbeelden. Gelukkig maar. In de vier jaar die er zit tussen de titelloze debuutplaat en deze nieuwe schijf is de band overduidelijk gegroeid. Gebleven zijn de uithalen van zanger-gitarist Mike Cummings die - het moet gezegd worden - nog steeds af en toe sterk aan de zang van Glenn Danzig doen denken. Gebleven zijn ook de laaggestemde gitaren en de boogie-ritmes die de nummers een zekere huppelende schwung geven. Maar het is geen Clutch-doorslag meer en dat is goed. Backwoods Payback is nu meer zichzelf.

Verwacht van Backwoods Payback geen virtuose gitaarsolo's of nummers in exotische maatsoorten. De band maakt redelijk rechttoe rechtaan sludgy stonerrock in vrij lage tempo's. Binnen deze zelfgekozen beperking weet Backwoods Payback het onderste uit de kan te halen. 'Mr. Snowflake' is een slepend nummer gebouwd rond een enkele, maar bijzonder aanstekelijke, gitaarriff waarover Mike Cummings naar hartelust zijn neerslachtige teksten kan jammeren. 'Lord Chesterfield' toont dan weer dat met hetzelfde basisgeluid ook kan worden gevarieerd in tempo en intensiteit. Het nummer zwelt aan en kent rustigere momenten om uiteindelijk met een snelle finale plotseling te eindigen. 'Momantha' (genoemd naar een ijshockey legende?) brengt veel van hetzelfde, zonder dat dit verveelt of irriteert overigens. De negatieve vibe die heerst op 'Momantha' is wel zo sterk dat het opvalt wanneer er ineens een vrolijker noot klinkt in de vorm van 'Poncho', een luchtig nummer waarbij je bijna wilt inhaken en meedeinen. Het blijft bij een eenmalige uitspatting. De volgende nummers zijn weer neerslachtig en heftig, maar zonder copycat neigingen. Backwoods Payback is niet langer een slaafse volger maar gaat zijn eigen weg. 'Momantha is mede daarom een verbetering ten opzichte van het debuut, al blijft het gevoel overheersen dat er nog meer in zit, en dit album dus een tussenhalte is, op weg naar echt grootse dingen.

<< vorige volgende >>