Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Opeth - Heritage

Opeth - Heritage

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim S. : Er zijn maar weinig albums van bands waar ik naar uitkijk. Immers, ergens naar uitkijken doe je alleen als je nieuwsgierig bent. Nieuwsgierig omdat je niet weet wat je gaat horen, zien of ervaren. Ik zie bijvoorbeeld niet uit naar een nieuw album van Motörhead: ik koop het album blindelings maar weet tegelijkertijd op voorhand al wat ik ga horen. Daar is overigens niets mis mee! Maar het heeft ook wel iets als een band je kan verrassen. Als je nog niet weet wat je nu weer voorgeschoteld gaat krijgen. Opeth is natuurlijk zo'n band. De band is in de loop der jaren ongelooflijk geëvolueerd. Dat wordt bijvoorbeeld duidelijk als je de Lords Of Metal archieven er op na slaat: de ene keer worden ze als death metal band aangekondigd, dan weer als progressieve band. Het is natuurlijk ook lastig: leg 'Damnation' naast 'Morningrise' en 'Watershed' naast 'Deliverance' en je weet dat Opeth altijd uitdaagt, prikkelt en in staat is om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.

Ik was benieuwd of de band er opnieuw in zou slagen om mij - en velen met mij - te verrassen. Op het internet verschenen al een hele tijd geleden allerlei geruchten. En deze geruchten leiden vervolgens tot allerlei discussies tussen fans. Ik las maanden geleden dat de grunt zou zijn verdwenen: een deel van de fans zou dat belachelijk vinden, een ander deel had daar geen enkel probleem mee. Opeth zou nadrukkelijker dan ooit teruggrijpen naar de classic rock uit de jaren zestig en zeventig. Ook dat zorgde voor verhitte discussies tussen fans. Hoe dan ook, niemand wist precies hoe de vork in de steel van het nieuwe album 'Heritage' zou zitten. Petje af overigens voor de band (en haar label) dat men er in geslaagd is om in deze tijd van supersnelle massamedia nauwelijks iets van het nieuwe album naar buiten toe te laten doorsijpelen. Dat doorsijpelen bleef lang beperkt tot slechts de albumtitel en één track, te weten 'The Devil's Orchard'. Tijdens hun optreden op Graspop van een maand geleden werd welgeteld één noot van het nieuwe album gespeeld: de humor van Mikael Åkerfeldt is onnavolgbaar droog. Maar nu is ie er, de nieuwe Opeth. En wat denk je? Worden we verrast? Worden we uitgedaagd en geprikkeld? Zijn we op het verkeerde been gezet? Het antwoord op al deze korte vragen luidt wat mij betreft volmondig: ja!

Na een paar luisterbeurten is inmiddels wel duidelijk dat de geruchten waar blijken te zijn. De grunt is compleet verdwenen (wat dat betreft moet ik alle Åkerfeldt-grunt-liefhebbers verwijzen naar Bloodbath) en er wordt inderdaad nadrukkelijker dan ooit inspiratie gezocht in de classic rock uit het verleden. Daarnaast valt op dat de akoestische gitaar (opnieuw?) erg veel ruimte krijgt op dit nieuwe album. Laten we de tien nummers van deze release eens doornemen. De verrassende opener is het titelnummer 'Heritage'. Een prachtig instrumentaal gitaarjuweeltje waar de liefhebbers van Jan Akkerman, Andy Latimer (Camel) en David Gilmour van zullen smullen. Het navolgende 'The Devil's Orchard' kennen de meesten van jullie inmiddels via onder andere YouTube. Het is een lekker heavy rock nummer dat niet had misstaan op 'Watershed'. De riffs van Åkerfeldt en Åkesson zijn om je vingers bij af te likken, vooral ook in het middengedeelte waar Per Wiberg ook een duit in het zakje doet met zijn smaakvolle toetsen. Dat geldt ook voor het navolgende 'I Feel The Dark'. Het nummer wordt opgebouwd rondom een virtuoze (akoestische) gitaar riff en ademt erg veel sfeer uit. Het is ook één van de nummers die laten horen hoezeer Åkerfeldt als zanger is gegroeid. Het toppunt van classic rock is 'Slither', dat als twee druppels water op Rainbow's 'Kill The King' lijkt. Wat een heerlijk opzwepende track! Dat verandert overigens in de laatste anderhalve minuut, waarin twee akoestische gitaren te horen zijn. Het album vervolgt met 'Nepenthe', wat inmiddels is uitgegroeid tot mijn favoriete track. Ook hier horen we prachtig cleane vocalen, in combinatie met ongelooflijk complex (freestyle jazz?) gitaarwerk. Die complexe lijn wordt voortgezet in het mysterieuze 'Häxprocess'. Akoestische gitaren, jazzy elektrische gitaren (let vooral op het Andy Latimer-achtige gitaarwerk op het eind) en weergaloze drumpatronen van Martin Axenrot, die wat mij betreft inmiddels toch echt wel tot de Champions League van metaldrummers hoort. 'Famine' is het meest experimentele nummer: van rock tot jazz en erg weird. Die muzikale gekte wordt gevolgd door het misschien wel meest toegankelijke nummer 'The Lines In My Hand'. Vervolgens worden we op een muzikale reis genomen met 'Folklore', een nummer waarin we alle inspiratiebronnen van Opeth nog eens voorbij horen komen. Het afsluitende 'Marrow Of The Earth' is weer een knap instrumentaaltje in dezelfde lijn als de opener. Steven Wilson is erin geslaagd om het album precies het geluid te geven dat het vraagt.

De conclusie kan niet anders zijn dan dat dit een geweldig album is, voor mij misschien wel het beste album dat Opeth tot nu toe opnam. Ik geniet enorm van het prachtige gitaarwerk; zowel de akoestische -als de elektrische stukken klinken fenomenaal. Daarnaast is Åkerfeldt enorm gegroeid als zanger en mis ik persoonlijk zijn grunts geen moment. Sommige fans zullen teleurgesteld zijn door deze muzikale koers, maar de band zal er ook nieuwe fans mee winnen. Wereldplaat van een wereldband.

<< vorige volgende >>