Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Marche Funébre - To Drown

Marche Funébre - To Drown

Label : Shiver Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Wanneer 'To Drown' van de Mechelse doom metal band Marche Funèbre zijn rondjes draait ter bespreking is het buiten regenachtig herfstweer, inclusief veel te frisse temperaturen voor de tijd van het jaar. Dit is echter hét moment om je te laten meevoeren door uitgesponnen, monumentale doom/death metal (met soms zelfs een funeral doomrandje). Voor deze Belgische band is 'To Drown' het volwaardige debuut na de EP 'Norizon' in 2009. Zij kunnen prat gaan op een vrij groot aantal live concerten, waarvan zij bij sommige gelegenheden het podium deelden met internationale klappers als Novembers Doom, Evoken, Isole, The Eternal, Officium Triste en Ataraxie. Wij herinneren ons ook nog een heuglijk festival in april 2009 in Herenthout, waarvan je mijn indrukken hier kunt lezen.

'To Drown' werd opgenomen in de Rotterdamse Excess Studio met Hans Pieters en dat is een adequate productie geworden zoals het doom betaamt: de zinderende riffs galmen na in je onderbuik en het melodieuze soleerwerk is helder, terwijl ook de verscheiden soorten zang (clean, lage grom en screams) degelijk de kamer binnenvloeien. Marche Funèbre heeft in ex-Herfst zanger Arne een veelzijdig vocalist, al zijn de cleane vocalen wel nog voor verbetering vatbaar. Soms klinkt dit te gekunsteld. We komen in de stemming met het instrumentale 'Into Deadly Marshes', waarna het doomamalgaam helemaal opentrekt in het tien minuten durende 'Valley Of Tears'. Aanvankelijk is dit vrij Candlemass achtig, met andere woorden: traditionele doom met gezwollen, cleane zang. Niet zo vreemd natuurlijk, want 'Marche Funèbre' is een Candlemass song. Je hoort gastzanger Hans Vanweyenberg. Halverwege komt er echter een smakelijke grunt over ons heen gerold en later zelfs een primordiale schreeuw. 'The Well That Drowns Me' voert ons naar de bron, met veel lang aangehouden noten in het gitaarspel, een vuige grom, wat gefluister en gelukkig ook een pittige versnelling, zodat we de massa die doom te traag vindt, meteen lik op stuk kunnen geven.

Marche Funèbre heeft twee gitaristen, waarvan Peter Egberghs ook wat zang verzorgt. Zij grossieren heel het album in laaggestemde fundamenten en ook de solo's ontbreken niet, al zijn ze in de composities ingebouwd als fladderende ornamenten en dus geenszins van het soort dat de gitarist 'even' in de spotlight zet. Een samenspel van akoestische gitaren en percussie opent 'Regiment Of The Hopeless', dat weldra wilder wordt, repetitief en soms ronduit naargeestig is, maar ongemerkt overgaat in 'Of Dreams And Vanity'. Niet alles bevalt me in die twee songs, maar geen nood, dan zijn we aangekomen bij de twee toppers van 'To Drown'. Tien minuten vertoeven we in 'The Dark Corner' en we hadden daarna weinig zin om daaruit te komen. Waarom? Wel, de charme van de aarzelende gitaarklanken in het begin, de brug naar een black/death acceleratie en de beklijvende repliek van een tweede stem later in de song hadden daar alles mee te maken. De kroon op dit werk is het achttien minuten durende 'Lethe', waarin zowat alles gebeurt om een deftig doomepos op te bouwen. Ik hoor zelfs enige Mourning Beloveth invloeden in bepaalde instrumentale stukken. Bovendien heeft deze song een literair surplus, want de tekst is geleend van de Franse dichter Charles Baudelaire. Conclusie: een doomalbum uit België dat internationaal geen slecht figuur zal slaan!

<< vorige volgende >>