Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Limp Bizkit - Cobra

Limp Bizkit - Cobra

Label : Universal Music Group | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Arco : Limp Bizkit is terug! Moeten we daar blij mee zijn? Nou, misschien toch wel. Het heeft even geduurd voordat fans van deze nu metal formatie op nieuw materiaal konden rekenen. Na de grote successen 'Significant Other' en 'Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water' werd het wat stil rond de band uit Jacksonville, Florida. In 2003 kwam men nog wel met 'Results May Vary' (zonder gitarist Wes Borland die was vervangen door ex-Snot gitarist Mike Smith) maar hoewel dat geen verkeerd album was klonk het toch minder eh, Limp Bizkit. Minder hiphop, meer pop/rock maar goed te verteren. Op het in 2005 uitgebrachte 'The Unquestionable Truth (Part1)' was Borland weer te horen maar na de verzamelaar 'Graetest Hitz' vertrok hij, weer.

Ergens halverwege 2008 staken de geruchten de kop op dat Limp Bizkit op een reünie tour zou gaan. Op 11 februari 2009 maakte zanger Fred Durst bekend dat hij en gitarist Wes Borland zich verzoend hadden omdat ze er achter waren dat ze "meer verveeld en uitgekeken waren op de dan heersende heavy metal dan op elkaar” en dat "ongeacht waar hun verschillende gekozen paden hen gebracht hadden, ze moesten erkennen dat er een krachtige en unieke energie was, in het bijzonder met deze groep, die nergens anders gevonden kon worden. Daarom was Limp Bizkit terug”! In mei van dat jaar trad de band sinds acht jaar weer in de originele bezetting op en in november 2009 kondigde Durst het nieuwe album 'Gold Cobra' aan voor een release in het voorjaar van 2010. Het album zou tien nummers bevatten met interludes en/of segues (tussenstukjes) maar in maart van dit jaar liet hij weten dat er achttien nummers waren opgenomen voor het album waarvoor Wes Borland de albumtitel heeft bedacht.

Twee nummers, te weten 'Why Try' en 'Walking Away', werden eerder al via hun website vrijgegeven en nu is daar dan 'Gold Cobra' dat opent middels een intro, 'Introbra', dat bestaat uit een sample (in een loop) waarin een vette gitaarriff van Wes Borland de toon zet en wordt gevolgd door een minstens zo vette - gespeelde - gitaarriff als het refrein wordt ingezet en kondigt samen met het volgende 'Bring It Back' de terugkeer van Limp Bizkit aan. Hierna volgen maar liefst nog vijftien nummers! Het zweverige 'Golden Cobra' is het volgende nummer waarin de pompende, funky, op Rage Against The Machine geïnspireerde bas van Sam Rivers, samen met John Otto's drummen, de basis legt en waarin Borland andermaal lekker los gaat. Middels een vet keyboard intro à la Jaws wordt 'Shark Attack' aangekondigt, een uptempo ragnummer waarin Limp Bizkit helemaal terug grijpt naar hun oude materiaal zoals op 'Significant Other' als was het weer 1999! Wist je trouwens dat "Polar Bear” een alias is van zanger Fred Durst? Ik (ook) niet, maar in 'Get A life' laat hij weten dat zijn "flow is cold like the weather in Siberia” en schreeuwt hij de longen uit zijn lijf als hij iedereen duidelijk maakt dat deze "motherfucker” het uiteindelijk wel mooi gemaakt heeft, dus "you don't wanna see what I can do with a knife, you don't wanna be my enemy I promise you...get a life!..”. Dit is volgens mij ook het eerste nummer met een echte solo van Wes Borland en het is niet zijn enige op dit album! Het outro herinnert trouwens veel aan het intro van 'Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water'.

'Shotgun' is de eerste single van 'Gold Cobra' en logisch, het kent lekkere funky refreinen en het is in dit nummer dat Fred Durst ook behoorlijk zingt. Ook hier weer een - behoorlijke - solo van Borland tegen het eind van het nummer. 'Douche Bag' moest de eerste single moest worden, vond Durst, maar helaas..live zal dit nummer het ongetwijfeld goed doen met een riff van Borland die een beetje uit de Korn hoek lijkt te komen (Adidas!). Het jazzy outro is wat misplaatst maar hé, gelukkig kunnen ze er zelf ook om lachen. 'Walking Away' opent met een tokkelende Borland en even denk je met een remake van 'Behind Blue Eyes' te maken te hebben. Het is een nummer in dezelfde serene, ambient sfeer en brengt een moment van rust op 'Gold Cobra' na de hectiek van de voorgaande zes nummers, totdat Borland en Durst het nummer een shot adrenaline geven, waarna het weer tot rust komt. Als je niet beter wist zou je het intro van 'Loser' kunnen aanhoren voor dat van 'My Way' dat eenzelfde mellow vibe over zich heeft. Geen blijvertje maar het geleuter over auto-tune aan het eind werkt wellicht op je lachspieren! Hierop volgt dan 'Autotunage' dat opent met een stukje vet drumwerk van John Otto en wordt weer gevolgd door een grimmige riff van Borland waarna Durst middels auto-tune gaat zingen en rappen. Ook geen hoogvlieger maar wel aardig gedaan.

Nee, dan de thrash riff waarmee '90.2.10' opent, ongekend! In 'Bring It Back' claimt Durst dat Limp Bizkit is "still raining blood in the club like Slayer” maar dat lijken ze hier wel waar te maken. Na de break keert Bizkit terug naar funky grooves en refreinen om mee te springen en het eind wordt verzorgd door D.J. Lethal. 'Why Try' is een echte live kraker, en veel beter dan de demo, waarbij de voltallige zaal uit zijn vel zal springen; Borland en Durst op hun best, maar natuurlijk niet zonder begeleiding van Otto en Lethal. Ook op 'Killer In You' laat Wes Borland zich van zijn beste kant horen en wat zal Fred Durst blij zijn de markante gitarist terug in de gelederen te hebben. 'Back Porch' laat een experimenterende Limp Bizkit horen terwijl 'My Cobain' een mooie ode is aan de wijlen frontman van Nirvana en ook 'Angels' laat de rustige (gevoelige?) kant van Limp Bizkit horen. Het afsluitende 'Middle Finger' met gastbijdrage van Paul Wall is een echte misser en hadden ze beter weg kunnen laten.

Al met al mag 'Gold Cobra' gezien worden als een waardige terugkeer van een band die tien jaar geleden heel groot was. Weliswaar lijkt het kruit zeven nummers na het intro verschoten, en had een andere volgorde dat kunnen verdoezelen, feit is dat ze het trucje nog steeds beheersen en dit album zou eigenlijk een logisch(-er) vervolg op 'Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water' zijn geweest. Het zal ze geen hits als 'My Way', 'Nookie', 'Rollin' of 'My Generation' opleveren maar voor de fans staan er genoeg goede nummers op. Fred Durst zingt, rapt en schreeuwt onzinnige teksten zoals alleen hij dat lijkt te kunnen, Wes Borland levert met fraai gitaarwerk een hele belangrijke bijdrage aan het vette Limp Bizkit geluid, dat als basis door bassist Sam Rivers en drummer John Otto wordt neergezet, en D.J. Lethal zorgt voor de onmisbare ondersteuning op elektronisch vlak. Limp Bizkit is terug!

<< vorige volgende >>