Sacrilegious Impalement - II - Exalted Spectres

Sacrilegious Impalement - II - Exalted Spectres

Label : Hammer Of Hate | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Je hoeft geen genie in de Romeinse geschiedenis te zijn om aan de titel te zien dat dit 'Exalted Spectres' het tweede album van de Finse band Sacrilegious Impalement is. Met 'Cultus Nex' bracht dit onheilige viertal uit Lahti in Finland (dezelfde plaats als Korpiklaani, maar ze schelen als zomer en winter waarbij Sacrilegious Impalement het duistere element is) in 2009 al een prima debuut uit dat aan te bevelen was voor de fans van met name de overdonderende Zweedse black metal. Net als het vorige album is Hammer Of Hate het label en ondanks dat dit label mij nog weinig zegt, is het een passende naam voor een band als Sacrilegious Impalement.

Zo veel is er niet veranderd, alleen wat verbetert en dat is prima: het geeft aan dat de band zich in deze hoek thuis voelt en de stijl beheerst. Net als het vorige album opent het album met een intro dat aanvoelt als het begin van een episch dreigende song, maar is het de opmaat naar een overdonderende opening: in dit geval het nummer 'Blessed To Resist' waarin de band aangeeft geen voorstander te zijn van de heersende wereldreligies. Het navolgende 'Enter Godhood' is zo'n episch nummer wat weer wat meer de nadruk legt op de duistere atmosfeer en doet qua gitaarwerk denken aan een mix van Dark Funeral en Marduk: een geluid wat ik eigenlijk representatiever vindt voor dit album. Dat dreigende houdt eigenlijk de rest van het album aan, en 'Blessed To Resist' is dus de snelle typische uitschietende opener, al zitten er wel enkele tempoversnellingen in een nummer als 'Wolves Of The Black Moon'. 'Aletheia' heeft Finse teksten, en doet wat denken aan de oude Uhrilehto (destijds een heerlijk bandje). De teksten passen heerlijk bij het beklemmende karakter van de muziek en dat mag wat mij betreft in de toekomst vaker gedaan worden Over het algemeen kan ik wel zeggen dat ik door het minder extreme karakter ook nog steeds de overeenkomsten met het Franse Glorior Belli blijf horen. Graag zou ik wel iets meer variatie in de nummers onderling (ik zou zeggen geef eens vaker gas) in de toekomst willen horen.

De productie is wat minder als van bijvoorbeeld Valkyrja's tweede album 'Contamination' (maar die hebben dan ook een label als Metal Blade achter zich). Qua niveau en stijl ontloopt het elkaar niet veel, al is Valkyrja wat extremer en afwisselender, wat Sacrilegious Impalement compenseert met een iets duisterder sfeer. Sacreligious Impalement brengt geen vernieuwing, maar wel overtuiging en groei, en als zodanig is een score als 'Contamination' terecht, ook omdat dit een uitstekende plaat is die net dat beetje mist om in de eredivisie te mogen spelen.

<< vorige volgende >>