Annihilator - Carnival Diablos

Annihilator - Carnival Diablos

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder

Release type: 12"

Horst : Hmmmmm, altijd leuk als er een nieuwe plaat van Annahilator uitkomt. Ik volg deze band al sinds 'Alice In Hell' en ondanks het feit dat Jeff Waters wel eens een mindere periode heeft (herinnert U zich 'Set The World On Fire' nog?) zijn Annahilator platen nooit echt slecht, sterker nog, meestal zijn ze gewoon goed. Met 'Carnival Diablos' is de firma Waters ondertussen alweer toe aan album nummer acht en zoals gewoonlijk met het nodige gerommel in de gelederen. De op het vorige album 'Criteria For A Black Widow' triomfantelijk teruggekeerde zanger Randy Rampage heeft inmiddels weer een grote schop gekregen wegens zijn onhandelbaarheid als hij teveel alcohol gebruikt heeft (niet handig hoor, een vechtpartij beginnen in een rijdende tourbus...). Zijn plaats is ingenomen door de voormalig OverKill gitarist en Liege Lord zanger Joe Comeau. Daarnaast is de band na jaren vaste dienst weg bij Roadrunner (zij waren de laatste echte Metal band op dat label, dus Roadrunner kunnen we als Metal liefhebber nu voortaan rustig negeren), men heeft nu onderdak gevonden bij het Duitse SPV/Steamhammer.

Afijn, hoe klinkt de nieuwe plaat? Nou, uitstekend mag ik wel zeggen. De productie (Jeff Waters himself uiteraard) is in vergelijking met de voorganger meer helder, de rauwe kantjes die 'Criteria...' kenmerkten vinden we op deze nieuwe niet terug, wat trouwens geen gevolgen heeft voor de agressiviteit. Alle Annihilator 'trademarks' zijn weer vollop aanwezig, met als grote rode draad die zalig hakkende Jeff Waters riffs (hoe verzint ie ze toch weer bij elkaar). Vreemd genoeg vindt de beste man dat Annihilator nog steeds geen eigen stijl heeft, maar leunt op Heavy/Trash Metal uit de jaren 80. Dat kan dan wel zo wezen, maar ik ken weinig tot geen bands die zo herkenbaar en eigen klinken als Annihilator anno nu, ergo, wel degelijk een eigen stijl.

Qua nummers is 'Carnival Diablos' een zeer gevarieerde plaat geworden, mede dankzij de vocale kunsten van Joe Comeau, deze man kan werkelijk alle stijlen metal zingen. Of het nu zanglijnen a lá Randy Rampage zijn, melodieuze stukken of krijsend gelijk een Rob Halford, Joe draait er zijn stembanden niet voor om. Dus de snelle beukers zijn vertegenwoordigt ('Battered', 'Hunter Killer', 'Denied'), het wordt wat melodieuzer met nummers als 'Carnival Diablos' en 'Insomniac' en we worden verwent met degelijke alles-erop-en-eraan Metal tracks als 'The Perfect Virus', 'Time Bomb' en 'The Rush'. Jeff kon het ook niet laten om weer eens te laten horen wat zijn favoriete band is, dus vinden we in 'Shallow Grave' een heuse AC/DC rip-off, met een riff die zo uit 'Overdose' geplukt is. Dit is trouwens een bewuste actie geweest, een beetje een inside joke die dusdanig leuk was dat ie de plaat gehaald heeft. Als verborgen track vinden we nog een grap: 'Chicken 'n Corn', wat volgens mij het vervolg is op 'Kraft Dinner' (van de 'Never, Neverland' CD), een hilarisch deuntje over de geneugten van gebraden kip.
Kortom, de nieuwe Annihilator is een geslaagde mix van al het goede wat deze bands ons de afgelopen jaren te bieden had, en zal dus geen enkele liefhebber teleurstellen. Nu maar hopen dat Joe Comeau het wat langer volhoud dan al die andere zangers....

<< vorige volgende >>