Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Arenna - Beats Of Olarizu

Arenna - Beats Of Olarizu

Label : Nasoni | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : De Baskische formatie Arenna komt aanzetten met een debuutalbum dat er mag wezen. Niet alleen qua lengte (we hebben het hier over een cd van bijna 70 minuten terwijl de vinylversie nog eens drie bonustracks bevat), maar ook qua inhoud wordt hier een prestatie van formaat neergezet. 'Beats Of Olarizu' is als een dampende, fuzzende trip: geestverruimend, opwindend en rustgevend tegelijk. De plaat kenmerkt zich door een kristalhelder geluid. Geen modderig en dof klinkende stoner, maar een productie waarbij je het gevoel hebt middenin de muziek te staan. De stempel van meester-knoppendraaier Billy Anderson is duidelijk hoorbaar.

Een cd van 70 minuten, het zou een hele zit kunnen zijn, maar 'Beats Of Olarizu' is dat niet. Dit is spacerock met een stonerrandje die op een bijna organische wijze de luidsprekers uitstroomt. Op momenten lijkt het op Brant Bjork, op andere komen namen als Los Natas, Colour Haze en zelfs Jimi Hendrix in me op, maar Arenna is vooral zichzelf. Alle genoemde invloeden en voorbeelden worden samengevoegd tot een onverwacht sterk brouwsel.

Het begint allemaal vrij traditioneel. 'Morning Light' is een standaard stonernummer in de aloude woestijntraditie van Kyuss en consorten. Maar langzamerhand worden de bekende Sabbathiaanse doomriffs ingewisseld voor een ruimtelijker geluid. Het eerst in het tweede nummer 'Receiving The Liquid Writings' waar de heavy riffs en de Ozzy-achtige vocalen nog de overhand hebben maar her en der begint de boel wat te zweven. Echte gewichtsloosheid bereiken we pas op het epische 'Eclipse', een ambient beginnende ruimtereis waarbij na een minuut of zeven toch nog de naverbranders aangaan in de vorm van heerlijk ronkende fuzzgitaren. Als je denkt dat je nu al een behoorlijk afwisselend album hebt dan blijk je nog niet eens op de helft te zitten. Eerst volgt groovende Placebo meets Brant Bjork rocker 'The Strangest Of Lives' waarna de gordels worden vastgesnoerd voor de afsluiter, de ruimtereis genaamd 'Metamorphosis in Ic (0.9168 g/cm3)'. De nerds onder ons hebben al opgemerkt dat 0,9168 g/cm3 de dichtheid van ijs is en dat er dus hoogstwaarschijnlijk een klein schrijf-/vertaalfoutje in de songtitel is geslopen. Het mag de pret niet drukken. 'Metamorphosis (etc.)' is een kwartier lang een ontspannen rock song die lekker loom voortploegt, waarna het tweede (!) kwartier een ware LSD-trip aan ruimtegeluidjes is. Veel rondzingende stereoeffecten, gitaar- en synthesizerbliepjes zoals die destijds al op 'Electric Ladyland' en bij spacelords Hawkwind te horen waren en die nog steeds verplichte kost zijn bij de ware spacerock. Koptelefoonmuziek die aanvoelt als een warme deken. Een geweldige afsluiting van een verrassend goed debuutalbum.

<< vorige volgende >>