Symphony X - Iconoclast

Symphony X - Iconoclast

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : In het voorjaar was Symphony X te zien als hoofdact van het uitstekende Europese deel van het Power of Metal fest, een gebeurtenis die verder nog Nevermore (een unieke gebeurtenis, zo blijkt achteraf) en het gereïncarneerde Psychotic Waltz in de aanbieding had. Toen lag 'Iconoclast' al volledig afgewerkt te wachten op het moment dat het licht op groen werd gezet voor een wereldwijde release. Op 17 juni is het zover: Het achtste studioalbum van deze steeds meer metallic wordende Amerikaanse band verovert de wereld via een nieuw label, niemand minder dan Nuclear Blast!

Het donkere, zwaardere 'Paradise Lost' - gebaseerd op een werk van dichter John Milton - ligt nu vier jaar achter ons. In die tijd heeft Symphony X de progressieve invloeden verder afgezworen, teneinde een hardere koers te varen. Gitaarbeul Michael Romeo heeft gelijk wanneer hij zegt dat Symphony X een metal band is, geen prog band en bijgevolg thuishoort bij Nuclear Blast. Want als we enige kernwoorden moeten opdissen om 'Iconoclast' te beschrijven dan is dat toch wel: overweldigend, energiek en Dio. Ja, Ronnie James Dio. Zanger Russell Allen, begiftigd met een imposante strot, windt er geen doekjes om op dit album: Dio is zijn grote voorbeeld en dat zullen we geweten hebben. Hij bokst succesvol op tegen het meer dan ooit agressieve gitaargeweld van Michael Romeo, terwijl toetsenist Michael Pinnella nog wel geregeld in duel gaat met de snarenbeul, maar toch het onderspit moet delven.

Iconoclast' is vooral een uitdagend album: hier staan we, in vol ornaat, te nemen of te laten. Is dit erg? Neen, geenszins, want Symphony X bestaat nog steeds uit indrukwekkende muzikanten die dit alles in goede banen weten te leiden. Neem nu het titelnummer en meteen de opener van bijna elf minuten. Dream Theater mag met iets sterks op de proppen komen om dit te overtreffen. De krabbelende jazzy patronen vliegen je om de oren, terwijl sinistere koren de link leggen met vorig album. Het drukke nummer kent geaccentueerd drumwerk van Jason Rullo terwijl een glorieus overwinningsgevoel dit eerste magnum opus beheerst. We moeten zowaar even naar adem happen wanneer de stilte na elf minuten terugkeert. 'The End Of Innocence' is dan ook meer rechttoe rechtaan, slim bekeken om even bijzonder toegankelijk uit de hoek te komen. Toch zegeviert krachtpatserij op 'Iconoclast'. Neem nu 'Dehumanized', één van de songs dat de band live voor de leeuwen gooide. De titel doet me onvoorwaardelijk denken aan Dio's laatste album met Black Sabbath natuurlijk (voor de reïncarnatie in Heaven & Hell) maar in 'Bastards Of The Machine' zijn de zanglijnen nog meer geënt op de kleine man met de grote stem. Dit kenmerk kent een voorlopig hoogtepunt in 'Children Of A Faceless God', terwijl schitterend gitaarwerk van Romeo en halsbrekend toetsenspel van Pinnella schering en inslag zijn. Toen ik las dat 'Iconoclast' een meer mechanisch, industrieel geluid ging meekrijgen, was ik oprecht bezorgd wat dit zou geven. Vrees niet, het is een luchtbel die enkel in 'Electric Messiah' even de kop opsteekt. Na een laatste moment van superieure krachtpatserij is er immers het toppunt van emoties: de door piano ingeleide ballad 'When All Is Lost' geeft zanger Russell Allen de ruimte om te schitteren, eens te meer aangezet met exquis gitaarspel van zijn bloedbroeder Romeo. Een liefdesrelatie tussen metal en prog heeft eens te meer geleid tot een grandioos album.

<< vorige volgende >>