Saxon - Call To Arms

Saxon - Call To Arms

Label : UDR Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Tjsa, wat kunnen we nog zeggen over Saxon? De band heeft in de afgelopen 32 jaar bijna klassieker na klassieker afgeleverd en hoewel ze ook mindere albums hebben gemaakt, heeft men sinds 'Dogs Of War'(1995) en vooral het fantastische 'Unleash The Beast' (1997) alleen maar kwalitatief hoogwaardige albums afgeleverd. Al vanaf 'Lionheart' (2004) laat Saxon met elk album een mix van hun onvervalste snelle heavy metal kant en de ander de meer ouderwetse rockachtige horen.

De band's negentiende studioalbum, 'Call To Arms', is dan ook precies hetgeen geworden wat je had kunnen en mogen verwachten van de Britse legende en de band slaat de spijker weer op de kop. Met de opener en tevens eerste single 'Hammer Of The Gods' gaat men meteen snel en fanatiek van start. Het magnifieke gitaarspel van de heren Quinn en Scarratt, gepaard met het indrukwekkende ritmesectie Glockler/Carter en uiteraard het welbekende stemgeluid van opperhoofd Biff Byford (die nog altijd erg krachtig zingt) is op en top SAXON en het album kan wat mij betreft al niet meer stuk. De daaropvolgende 'Back In '79' en 'Surviving Against The Odds' zijn prachtige rockers en grijpen terug naar de oudere tijden, om vandaar verder te gaan met het epische 'Mists Of Avalon'. Het nummer schittert naar mijn mening net iets meer dan de twee voorgaande songs en kent ontzettend krachtige riffs en zanglijnen. Leuk is zeker ook de gastbijdrage van legendarische toetsenist Don Airy (o.a. Ozzy, Rainbow en Deep Purple), die het nummer net iets mysterieus heeft meegegeven. Airy is later op het album ook nog te horen op de orkestrale 'When Doomsday Comes (Hybrid Theory)'. Dit nummer, en ook de daaropvolgende, nogal duistere 'No Rest For The Wicked' heeft men trouwens speciaal geschreven als soundtrack voor de film 'Hybrid Theory' die binnenkort zal verschijnen. Maar goed, het titelnummer is een prachtig stukje epiek en roept dezelfde sfeer op als 'Crusader'. De rockers komen terug in 'Chasing The Bullets' en 'Ballad Of The Working Man' en met 'Afterburner' (overigens mijn persoonlijke favoriet) bevat het album wederom een snelheidsduivel eerste klas. Tot slot krijgen we nog een prachtige orkestrale versie van het titelnummer.

De productie heeft dit keer niet in handen van Charlie Bauerfeind gelegen (die sinds 'Lionheart' elk album produceerde en eerder ook verantwoordelijk was voor 'Metal Head'), maar het album is opgenomen in Engeland onder leiding van Toby Jepson (Little Angels) en uiteraard Biff. Dat is het album en de band alleen maar ten goede gekomen, want het album heeft hierdoor een meer nuchtere en rockerige karakter gekregen. Alles bij elkaar is 'Call To Arms' een typische en wederom kwalitatief hoogwaardig album geworden. En als een band op leeftijd (laten we eerlijk zijn) na al die jaren nog altijd zo energiek, enthousiast, vertrouwd en tegelijkertijd verfrissend voor de dag kan komen, verdient dat alleen maar respect. En tot slot: meteen aanschaffen die hap!

<< vorige volgende >>