Autopsy - Macabre Eternal

Autopsy - Macabre Eternal

Label : Peaceville | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Het grote Autopsy trok in 1995 de stekker eruit. Op wat verzamelaars en live albums na werden daarna eigenlijk alleen de twee bonustracks voor de re-issue van 'Severed Survival' (1989-2009) uitgebracht. De nummers werden in het kader van het twintigjarig bestaan van deze klassieker opgenomen en uitgebracht als 7" getiteld 'Horrific Obsession', waarna het balletje ging rollen. De succesvolle reünieshow op Maryland Deathfest bracht de boel nog meer in een stroomversnelling. The Tomb Within' EP kwam eind 2010 uit en betekende de daadwerkelijke terugkeer van Autopsy aan het front - en het einde van Abscess - en gooide al hoge ogen. Nu is er dan - zestien jaar na het uit elkaar gaan - de nieuwste full-length 'Macabre Eternal'. De bandleden van het eerste uur - Chris Reifert, Eric Cutler en Danny Coralles - noemen dit in het interview dat Lords Of Metal met de heren had en dat in dit issue te vinden is, "hun beste werk ooit". De lat ligt dus vrij hoog!

Het is dan toch ook wel met een zekere mate van spanning dat ik 'Macabre Eternal' in de CD speler stop en op 'play' druk. Ergens tussen hoop en vrees adem ik in en... Geniet. Vanaf de eerste track is duidelijk dat Autopsy nog steeds de (ongekroonde) koningen van het genre zijn. 'Macabre Eternal' is rauw, ranzig, ronkend, rockend en ademt pure lijklucht, eh, kwaliteit. De plaat staat vol direct memorabele nummers in de typische Autopsy stijl. Rommelende, rammelende, pruttelende doomy death, heerlijk losjes gespeeld maar nergens onbedoeld slordig, doordrenkt met horrorthematiek en overgoten met de werkelijk alle kanten op rochelende, brakende, spugende en grommende vocalen van Chris Reifert, die zich nergens iets van aantrekt en gewoon helemaal losgaat.

Grootste pluspunt? Er zijn weinig bands die de kunst van 'tempo wisseling' zo goed beheersen als Autopsy. De band weet vaak in één en dezelfde overgang zowel te verrassen als je als luisteraar toch het gevoel te geven dat het allemaal heel logisch is wat ze doen. Tegelijkertijd zijn er momenten op deze plaat dat ik niet anders kan dan van verbazing, verwondering en bewondering 'nee' te schudden - je kent het wel, in slowmotion, liefst met één hand voor je mond, al denkend "Maar dit kán helemaal niet!"... Wow. Je kunt als liefhebber eenvoudig niet anders dan meebewegen. Je tikt wat met je voet. Slaat eens met een onzichtbaar drumstokje in de lucht bij een overgang. Zit op de bank te deinen - met een grote, tevreden grijns. En voor je het weet sta je in je woonkamer te headbangen en zwaait de plafondlamp van de benedenburen heen en weer als een schommelschip op een gruizige kermis tegen sluitingstijd.

Gitaristen Eric Cutler en Danny Coralles hebben zichzelf overtroffen, zowel waar het de heerlijke doomy riffs, catchy hooks en zieke, bizarre solo's betreft. De efficiënte drumpartijen van Chris Reifert zijn als altijd uniek. De man slaagt er op de een of andere manier in rommeliger te klinken dan hij daadwerkelijk speelt, wat als effect heeft dat alles zeer naturel, overtuigend en live aanvoelt en klinkt.
Dan de sound. Grotesk. Rauw. Puur. Vies. Vunzig. En toch kun je alles wat er op deze plaat gebeurd goed meekrijgen - vooruit, de bas had misschien iets meer ruimte mogen hebben, maar ook voormalig Abscess bassist Joe Allen doet z'n werk gewoon goed en zorgt er voor dat de boel nergens te veel uit de bocht vliegt, behalve daar waar de band er voor kiest de boel te laten ontsporen. Belangrijkste pluspunt voor wat betreft de bas: Joe ondersteunt en vult aan, maar smeert de boel nergens overbodig dicht, waardoor de overige individuele instrumenten beter tot hun recht komen. Het elf minuten durende 'Sadistic Gratification' is niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind het heerlijk en passend. Is dat trouwens Eric Cutler die daar met z'n spoken word solliciteert om Christopher Lee op te volgen?

Om de vraag of dit hun beste werk ooit is te beantwoorden hebben we waarschijnlijk met z'n allen nog een jaar of tien nodig, maar als legendes van dit kaliber terugkeren aan het front en zowel de gehele metalscene als de band zelf de lat gigantisch hoog legt en het valt niet tegen, sterker nog, het heerst, hakt en swingt als een dronken überzombie met een pilletje op, dan heb je het gewoon héél, héél erg goed gedaan!

<< vorige volgende >>