Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Alex Skolnick Trio - Veritas

Alex Skolnick Trio - Veritas

Label : Megaforce Records | Archiveer onder fusion / jazz

Release type: Full-length CD

Richard V. : Alex Skolnick is een gitarist die zich blijft ontwikkelen. Na op jeugdige leeftijd vijf albums met Testament te hebben gemaakt, besloot hij jazz gitaar te gaan studeren aan de New School University in New York. Na zijn afstuderen richtte hij het Alex Skolnick Trio op en leverde met bassist Nathan Peck en drummer Matt Zebrowski drie albums af. Een paar jaar geleden sloot Skolnick zich weer aan bij zijn Testament maatjes en nam met hen de geslaagde thrashplaat 'The Formation of Damnation' op. Het opname- en tourschema van Testament is niet meer zo moordend als in de begindagen zodat er tijd overbleef voor jazz. 'Veritas' is de vierde plaat van het trio en slaat weer nieuwe wegen in.

Openingsnummer 'Panna' is een eerbetoon aan de Indische (muziek-) cultuur zoals Ravi Shankar en John McLaughlin dat ooit eerder deden op het beroemde album 'Shakti'. Dat intro gaat naadloos over in 'Bollywood Jam' dat is geïnspireerd door de film Slumdog Millionaire. Op een oosters ritme wordt stevige gitaarakkoorden gespeeld die zorgen voor een leuk contrast. Op nummers als 'Song Of The Open Road' en 'Alone in Brooklyn' horen we de invloeden van Pat Metheny terug. Het titelnummer bevat een voor jazz ongebruikelijk strakke beat met dromerig gitaarwerk. Voor '99/09' had Skolnick een imaginaire jam tussen Prince en John Scofield in gedachten, twee gitaristen die op hun eigen, sterk verschillende manier funk in hun muziek verwerken. Het resultaat lijkt op geen van beide artiesten, maar heeft wel wat weg van het latere solowerk van Rik Emmett. Het akoestische 'Path Of Least Resistance' kan maar matig boeien. Een stuk beter is 'The River Lethe' dat terugvoert op het legendarische 'Blow By Blow' album van Jeff Beck. Skolnick blijft fantaseren over samenwerkingen want 'Flection' zou een samenwerking tussen John Coltrane en Bill Evans moeten voorstellen. Het lijkt veel meer op Grant Green dat op de genoemde jazzlegenden. Een cover van Metallica's 'Fade To Black' sluit het album af. Knappe jongen of meid die de Metallica klassieker in dit nummer herkent. Ondergetekende in elk geval niet. Dat gebeurde me al eerder op 'Transformation'. Misschien moet Skolnick toch maar eens iets dichter bij het origineel blijven.

De heren van AST beheersen hun instrumenten tot in de puntjes, maar net als bij voorgaande albums springt de vonk na enkele luisterbeurten niet over. Ik ben benieuwd of jazz puristen hier enthousiast van raken, hardrock en metalliefhebbers kunnen er vermoedelijk weinig mee.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>