Pain - You Only Live Twice

Pain - You Only Live Twice

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Vera : Peter Tgtgren slalomd door het leven. Na lang toeren voor het Pain album 'Cynic Paradise' vestigde hij zijn aandacht terug op Hypocrisy, met het uitstekende 'A Taste Of Extreme Divinity' als resultaat. Vlak na die release ging hij met Hypocrisy de baan op. Intussen deed hij ook nog een aantal productieklussen. Ik geloof de man dan ook oprecht wanneer hij stelt dat muziek alles is in zijn leven en dat er zelfs twee huwelijken aan kapot gegaan zijn. Want nu is er alweer een nieuw Pain album, getiteld 'You Only Live Twice'.

Hij lijkt inderdaad alsof deze workaholic twee levens heeft, niet alleen wegens zijn werkethiek, maar ook de gespleten persoonlijkheid die hij vertoont in zijn muziek. Hypocrisy is epische death metal, voor Pain pakt hij de zaken veel lichter aan. Daar horen we de toegankelijke muzikant, met speelse refreintjes, een snufje industrial (al is dat verminderd) en compacte songs. 'You Only Live Twice' is afwisselend genoeg om te blijven boeien. Er zit ook meer variatie in Peter's stem dan ooit en sommige tracks zijn zo heavy dat ook Hypocrisy fans ze wel zullen kunnen smaken.

Het begin van 'Let Me Out' zet ons even op het verkeerde been. Is dit een discoplaat? Gelukkig weerklinkt er al vlug een verscheurende schreeuw en blijkt dit een heavy, snelle song te zijn. In 'Feed The Demons' zijn er nog lichte industrial invloeden, maar het zijn toch vooral de stevige riffs (met toetsen) die het mooie weer maken. Hier valt de variatie in zang goed op: dan klinkt het gluiperig als een decadent persoon, dan schreeuwt hij de longen uit het lijf, even later balsemt hij met donkere gothic stem. En wat is 'The Great Pretender' een aanstekelijk nummer! Je gaat zo meezingen, al kan dat ook gezegd worden van de twee volgende tracks. 'You Only Live Twice' is clean gezongen, barst van stotend riffwerk en wordt doorspekt met een filmische melodie die zo uit een western lijkt te komen. De single en videoclip 'Dirty Woman' vertoont meerdere gezichten. Het begint lijkt wel Monster Magnet (o zo lijzig), de strofen zijn schreeuwerig in de beste AC/DC traditie, maar het catchy refreintje is weer op en top Pain. 'We Want More' is een niemendalletje, onopvallende rock. Ook het ranselend snelle 'Monster' kan me niet bekoren. Beter is 'Leave Me Alone', dat weelderig uitvalt, naast de riffs even een piano er tussen gooit en ergens halverwege wel wat weg heeft van Paradise Lost. Mijn favoriet is de laatste song 'Season Of The Reaper' en dat heeft alles te maken met zijn slepend, episch timbre, zweverige keyboards en semi-akoestisch middenstuk. Een mooie afsluiter van een degelijk album.

<< vorige volgende >>