Necrophagia - Deathtrip 69

Necrophagia - Deathtrip 69

Label : Season Of Mist | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Tra la la, het is een prachtige lente! De heesters staan in bloei, de lammetjes huppelen vrolijk door de wei, de temperatuur bereikt zomerse waarden en als klap op de vuurpijl mogen we het nieuwe album ontvangen van Necrophagia. Daar hebben we liefst zes lange winters op moeten wachten! Hoera voor Killjoy en (allemaal nieuwe) consorten om de lente van 2011 extra in het zonnetje te zetten. Desondanks is het steeds geen vervolg op ' Harvest Ritual Volume 1' geworden, maar gezien de albumtitel en de cartoonhoes van tattoo artiest Jake Arnette krijgen we hier veertig minuten lang een aubade voor meneer Charles Manson.

Charles Manson? Is dat ondanks zijn lugubere staat van dienst niet onderhand een uitgekauwd onderwerp? Ik bedoel, Charles Manson is tegenwoordig big, bigger, biggest business. Alleen al dit jaar is men in Hollywood bezig met twee films over dit heerschap, 'Manson Girls' en 'Eyes of a Dreamer', waarbij de filmproducent van die laatste film tuttenbollenfilmactrice Lindsey Lohan probeert te strikken voor de rol van Sharon Tate. Ja, dan is Charles Manson toch echt de cultstatus ontgroeit en verworden tot een popcorncommercieel wegwerpproduct. Dan mag je van de (horror)filmfreaks van Necrophagia toch een originelere insteek op hun nieuwe album verwachten.

Clichématig onderwerp of niet, het album rammelt, roggelt en rampestampt gelukkig weer als een kudde op hol geslagen rottende tieten. De laatste jaren word ik van steeds minder extreme (death) metal albums enthousiast. Gelukkig laat Necrophagia mij beseffen dat het niet aan mijn minder extreem wordende smaak ligt, maar aan de kwaliteit van de overvloed. Vooral het heerlijk fris en fruitige putluchtgegorgel van Killjoy ruikt als ongewassen damesslipjes en dauwverse lentebloesem (in een laagje van azijnzuur). Zijn stem is en blijft de absolute meerwaarde, en dat terwijl de grunt mij meer en meer bij talloze andere bands gaat tegenstaan. Ook een grunt heeft karakter en is niet stomweg in het wilde weg een eind heen boeren.

Tevens laat Necrophagia horen dat je als death metal band heus wel wat meer kan doen dan eindeloos stoempen in dezelfde versnelling. Elk nummer is een song op zich en bezit een eigen identiteit, zonder dat het album een ratjetoe aan bij elkaar geschraapte ideeën is geworden. Zo is 'A Funeral For Solange' een gloomy, naargeestige ballad, maar het navolgende 'Kyra' weer pure thrash en het daaropvolgende 'Bleeding Eyes Of The Eternally Damned' heeft weer prachtige leads. En slotnummer 'Death Valley' ("I guess my hands will be dripping with their blood”) is zelfs een Dylanesque, party kampvuurdeuntje zoals Charles Manson ze zelf een jaar of 45 geleden had gemaakt. Hoogtepunt is het titelnummer, dat bijkans uit elkaar barst van de stoere riffs, vuige grooves, beenharde death metal, naargeestige samples en rijke variatie: godverrotte gaaf!

Het klinkt tegenstrijdig na deze vorige alinea, maar toch is en blijft Necrophagia death metal. Ze geven de stijl alleen een oneindig veel boeiender geluid mee dan 99,5% van hun stijlgenoten. Het geheel klinkt wel wat minder nadrukkelijk cinematografisch geïnspireerd als de voorgaande albums, al staan er heus nog een karrenvracht aan (horror en/of spoken word) samples en muziekthema's op het album die niet misstaan op een soundtrack van een willekeurige slasher. Het album heeft een wat rauwere, lompere sound met een wat meer thrashy productie, en Killjoy beweert zelf wat meer terug te hebben gegrepen naar het illustere debuut 'Season Of The Dead'. Casey Chaos (Amen) en Maniac (Skitliv) doen ergens ook nog mee op het album (o.a. op 'Tomb With A View'), maar dat is een triviaaltje. Minder triviaal is het album zelf, want Necrophagia blijkt anno 2011 er nog heel erg toe te doen. En zo wordt de lente nóg weer een stukje prachtiger.

<< vorige volgende >>