Midnattsol - The Metamorphosis Melody

Midnattsol - The Metamorphosis Melody

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Met het folkgetinte 'Where Twilight Dwells' en het verrassend harde 'Nordlys' heeft Midnattsol zich de voorbije jaren een apart plekje veroverd, zowel bij liefhebbers van female fronted gothic metal als bij fans van dromerige, folkachtige metal. Midnattsol is een Duitse band met als frontdame de Noorse Carmen Elise Espenaes, de zus van Liv Kristine (Leaves' Eyes). Het derde album 'The Metamorphosis Melody' is een feit en daarop merk ik een terugkeer naar de folkinvloeden van het eerste album. Het hoeft allemaal niet meer zo hevig als op 'Nordlys'; er is plaats voor erg meeslepende timbres in gitaarsolo's, en dat terwijl Carmen's feeërieke stem en de heldere gitaarklank die me steeds aan Amorphis doet denken, een constante gebleven is.

Waar slaat die titel dan wel op? Wel, 'Nordlys' lag amper in de winkels of gitarist Christian Hector kondigde zijn vertrek aan. Twee bands erop nahouden - hij speelt ook in het zware doomgezelschap Ahab - werd hem te druk. De zoektocht naar een vervanger duurde maar liefst een jaar. Het dient gezegd te worden dat Alex Kautz - want zo heet de nieuwe snarenplukker - perfect in het plaatje past. Tekstueel behandelt men het thema "veranderingen” in al zijn vormen. Maar - ook Daniel Droste lijkt inmiddels de band te hebben verlaten om zijn collega in Ahab meer van repliek te kunnen dienen. Midnattsol zag zich de laatste tijd dus ontvreemd van een aantal zekerheden.

Toch heeft dit de muziek allerminst veranderd. Gelukkig maar, en het dwingt bewondering af dat men daarin geslaagd is. Het feit dat iedereen ideeën aanbrengt tijdens het schrijfproces is daar de reden van. De intro 'Alva' is filmisch en symfonisch. Maar dan gaat dit over in vlotte metal met verhalende zang van het titelnummer. Carmen zingt rustig en zelfzeker, in functie van elk nummer en kiest daarbij weinig voor bekende sopraanzang. Ik zou haar stijl eerder vergelijken met Candice Night (Blackmore's Night) dan met een operadiva. Ook 'Spellbound' hanteert de stijl alsof Carmen een sprookje vertelt, maar het melancholische 'The Tide' is nog beter. Tokkelende gitaren worden licht aangezet met strijkers, daarna valt heel de band in, maar het blijft vrij kalm. Er zijn minder - of toch minder zware orkestrale arrangementen op dit album en dat maakt het transparant en helder. De productie van Markus Stock in Studio E weet overdaad perfect te vermijden zonder de atmosferische stukken kaal te laten klinken. De slepende gitaarsolo in 'A Poet's Prayer' (ook veel stevige riffs) en het fijne piano intro van het trage 'Forlorn' zijn prachtig. Zoals steeds staan er enkele songs in het Noors op, maar bij het langere 'Kong Valemons Kamp' is dat enkel de titel. Dat is trouwens een prachtsong met zijn erg Amorphis-achtig intro en krachtige versnelling. Wanneer we over ballads spreken kunnen we de folkhymne 'Goodbye' (met mondharp en cello) vermelden, al herbergt 'My Re-Creation' ook een kalm begin. Het weemoedige 'Forvandingen' met zijn raggende gitaren bevat ook alweer een mooie gitaarsolo en na een dramatisch vioolstrijkje blijkt 'Motets Makt' een vlot folknummer waar men het tempo hoog houdt. Genoeg afwisseling en kunstzinnige charme op 'The Metamorphosis Melody' zodat dit het beste Midnattsol album tot nu toe is.

<< vorige volgende >>