Anaal Nathrakh - Passion

Anaal Nathrakh - Passion

Label : Candlelight | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Martin : Na vijf albums en een EP zal het vast volkomen duidelijk zijn wat er van Anaal Nathrakh te verwachten valt. Hun inmiddels zesde langspeelplaat, 'Passion' laat wederom hun welbekende, hemeltergend extreme invalshoek op black metal en grindcore horen. De standvastigheid van het duo wilde in het verleden nog wel eens tegen hen werken ('Hell Is Empty ' klonk wel heel erg als meer van het zelfde, maar het daaropvolgende 'In The Constellation Of The Black Widow' maakte weer veel goed door simpelweg nog heftiger te zijn dan het voorgaande werk), maar inmiddels blijkt maar weer dat Anaal Nathrakh anno 2011 nog steeds even opzwepend klinkt.

Uiteraard zijn alle bekende ingredinten weer van de partij: de botte kracht van Napalm Death, de sfeer van Mayhem's 'De Mysteriis Dom Sathanas', Mick Kenney's vlijmscherpe riffs, een alles verpletterende drumcomputer en die vocalen Laten we voor de zekerheid voor iedereen die het afgelopen decennium onder een steen heeft gelegen nog even vaststellen dat Dave Hunt verantwoordelijk is voor wat waarschijnlijk de meest extreme, gekwelde black metal vocalen sinds mensenheugenis zijn. Daarnaast maken de welbekende verheven refreinen a la Ihsahn ook weer hun opwachting.

Tot zover het bekende. 'Passion' klinkt tot op zekere hoogte ook wel anders dan het eerdere werk van Anaal Nathrakh. Een deel van de extremiteit wordt op een andere wijze bereikt, met een meer industrile, noisy inslag. Hierdoor krijgt 'Passion' het soort vunzige sfeertje dat het veelgeprezen debuut, 'The Codex Necro', ook wel had. Tegelijkertijd klinkt het album ook behoorlijk spontaan, met een op het eerste gehoor minder gelaagde productie en wat losser gestructureerde songs. Dat blijkt al uit de lengte van die songs, die varieert van net iets meer dan een minuut tot flink boven de zeven. Ook interessant is een aantal opvallende gastbijdrages. Mories van Gnaw Their Tongues en Alan Dubin (Khanate) dragen bij aan de eerdergenoemde noisy sferen. Nog opvallender is de bijdrage van Rainer Landfermann (Bethlehem) die het onvoorstelbare voor elkaar krijgt door nog een tandje extremer te gaan dan Dave Hunt qua vocalen in 'Tod Huetet Uebel'.

Zoals op elk album van Anaal Nathrakh staan er ook op 'Passion' weer een paar echte knallers die het ook live ongetwijfeld goed gaan doen. Naast de vrij typische openingstrack 'Volenti Non Fit Iniuria' is dat vooral 'Post Traumatic Stress Euphoria', een slechts 1.41 minuut durende grindexplosie van monsterlijke proporties. Of 'Passion' de band nieuwe fans gaat opleveren, valt nog te bezien. Het album ligt immers vrijwel geheel in lijn met het eerdere werk. Op zich is dat in dit geval ook helemaal niet hinderlijk, want de perfect uitgebalanceerde wijze van songwriting hoeft ook helemaal niet aangepast te worden. Wederom levert men een exceptioneel goed album af.

<< vorige volgende >>