Demonaz - March Of The Norse

Demonaz - March Of The Norse

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Jawel, eindelijk het solo-album van Demonaz; de man die samen met zijn beste vriend Abbath het geluid van Immortal definieerde, en die na een spierblessure genoodzaakt was zijn gitaar aan wilgen te hangen en Immortal te verlaten als podiummuzikant, waardoor Abbath zich genoodzaakt zag te switchen van bas naar gitaar. Persoonlijk denk ik dat het logischerwijs een vervolg is op het album van I 'Between Two Worlds'. Waarom? Omdat de demo-bezetting van dit Demonaz bestond uit Demonaz zelf, maatje Abbath, Arve "Ice Dale Isdal en drummer Armagedda (ook nog eens ex-Immortal), en dat is naast bassist King zo'n beetje de line-up van het 'Between Two Worlds' album. Bovendien schreef de heer Demonaz de teksten voor dat ene I-album, dat eigenlijk achteraf gezien kan worden als een tussendoortje voor Immortal.

De eerste nummers van het Demonaz-project zoals die eerder naar voren kwamen, nummers als 'Demonized' of een 'Perfect Visions', waren veel dromeriger en bevatten meer een wave-achtig gevoel, maar dat is bij het eerste volwaardige album aardig verdwenen. Nee, 'March Of The Norse' is een triomfantelijk typisch album geworden dat de titel eer aandoet en blijf ik even doorgaan op dat 'Between Two Worlds' album. Dat album werd destijds aanbevolen als de mix tussen Immortal en Bathory, maar dat kwam er niet helemaal uit en eigenlijk was dat een verkapt Immortal-album in de nieuwe meer thrashende stijl. Welnu, wat toen niet lukte is dan nu toch uitgekomen: een ideale mix tussen Immortal en Bathory. Zo, nu weet u uit welke hoek de ijskoude wind waait. Alleen het korte intro en de opener 'All Blackened Sky' (mijns inziens gelijk het beste nummer van de plaat) bevatten al direct de typische epische Bathory-koortjes en de Immortal riffs uit de tijd dat de laatste band nog vooral episch was, alhoewel de heer Demonaz zeker niet vergeten is hoe je zwaar thrashende riffs moet schrijven en spelen. Dit is een ouderwets sterke opener! Ook de twee navolgende nummers. Het titelnummer en 'A Son Of The Sword' zijn eveneens van die typische Immortal/Bathory achtige stampers met zwaar thrashende gedeeltes (soms vraag ik me af of Demonaz niet stiekem een paar Nasty Savage albums in de kast heeft als ik 'A Son Of The Sword' hoor). Wel is het gitaarwerk melodieuzer als een Immortal of Bathory, en ik vraag me hier af of dit de invloed van oergitarist Demonaz zelf is of van Ice Dale. Het doet me denken aan de twin melodien uit de metal van de jaren tachtig. De zang klinkt als een mix tussen Quorthon en Abbath: beiden geen wereldzangers - en dus Demonaz evenmin - maar de fans malen daar niet om.

Het is een lekker album met individueel sterke nummers met kop en staart, maar het nadeel is dat ze nagenoeg allemaal in hetzelfde mid-tempo worden gespeeld: een beetje meer variatie tussen de nummers had van mij wel gemogen. De productie is echter krachtig en transparant en toch levendig: levendiger als bijvoorbeeld het 'Between Two Worlds' album, al kende dat iets meer variatie. Laat je echter niet afschrikken: zeker voor de meer mainstream Immortal fans is het een lekker pompeus album dat niet te extreem of te zwart is, en zeker ook fans van de latere Bathory-platen zullen hier veel plezier aan beleven. Geen verrassende plaat als je alleen Immortal als referentiepunt aanhaalt, maar wel als je het vergelijkt met het eerste Demonaz-materiaal destijds. Hadden alle nummers van het kaliber 'All Blackened Sky' geweest, dan hadden we een megakraker gehad

<< vorige volgende >>