Uriah Heep - Into The Wild

Uriah Heep - Into The Wild

Label : Frontiers Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Eerst even wat statistische gegevens. Wij van Lords Of Metal zijn als e-zine nu zo'n kleine elf jaar aan de gang. Een tijdspanne waar Uriah Heep om lacht. In die jaren hebben wij zo'n 18.700 albumrecensies geschreven. Een omvang waar de discografie van Uriah Heep om lacht. Door de jaren heen hebben we 3800 interviews gehouden. Een hoeveelheid waar de rauw gelulde tong van Mick Box & Co. om lacht. Bijna 1500 live recensies staan er bij Lords Of Metal in het archief. Een concerthistorie waar Uriah Heep… ja, lachen, gieren, brullen. Kortom: Lords Of Metal en Uriah Heep hebben bij elkaar tonnen aan hardrockervaring (voornamelijk laatstgenoemde natuurlijk), maar afgezien van enkele live recensies hebben we het gepresteerd om elkaar volledig te negeren. Elf jaar na de oprichting van ons blaadje en zo'n honderdvijftig jaar na die van Uriah Heep is het dan zover: we hebben elkaar gevonden, en meteen twee keer. En zijn we blij met elkaar?

Was voorganger 'Wake The Sleeper' (2008), destijds hun eerste studioalbum in tien jaar, al een verrassend geïnspireerde plaat, dit 22ste officiële nieuwe studioalbum is zo mogelijk nog overtuigender. Ja maar, ho eens even?!? We hebben het hier over mannen die de (groot)ouders kunnen zijn van 99% van onze lezersbestand. Dus "wat nou geïnspireerd en overtuigend”? Voor mensen die het groeien van geraniums achter de vensterbank al een avontuur vinden, zeker? Welnu, als iemand de stelling ondersteunt dat bands niet langer dan een jaar of tien moeten bestaan en hooguit een vijftal albums moeten uitbrengen omdat het daarna een herhalingsoefening gaat worden waar men niet op zit te wachten, dan ben ik het wel. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Blij verheugd kan ik constateren dat Uriah Heep tot die uitzonderingen behoort. Blij, want hun Byron-periode (1970-75) beschouw ik tot de hoogtepunten in de geschiedenis van de hardrock, dus ik zit niet te wachten op plaatsvervangende schaamte van krakkemikkige opa's die nog zo nodig willen rocken. Zo'n impact als destijds zal dit album natuurlijk niet bewerkstelligen, maar dit album doe je tekort door af te doen als "sympathieke poging van die oudjes”.

Dit album bruist van de opwinding. Heep zindert van het spelplezier en dat tintelt door in elke seconde van de muziek. De plaat klinkt alsof het een feest is geweest om te maken, zoveel enthousiasme straalt van de plaat af. De positieve energie van hun live shows hebben ze perfect op dit album vastgelegd. Natuurlijk zal met de aankomende tour iedereen weer wachten op de klassieke hits, maar meer dan ooit hoeft de band niet te schromen om de nodige nieuwe nummers in de setlist op te nemen. Welke nummers? Nou, eerlijk gezegd mogen álle nummer wel gespeeld worden. Alle nummers? Overdrijf ik nu niet een beetje? Okay, een beetje. Alleen 'T-Bird Angel' is wat gewoontjes en mist een beetje de drive, maar verder verbaas ik me over hoe hoog het gemiddelde niveau is. Na elk nummer denk ik: "En nu zal er wel even een rustmoment of een wat minder nummer komen.” Maar nee hoor, iedere keer krijg ik ongelijk. Een enkele keer lijkt Phil Lanzon over zijn keyboards te willen scheuren als Ken Hensley in zijn 'Gypsy' dagen, maar ik berust me in het feit dat dat simpelweg niet meer gebeurt vandaag de dag. Moet ik trouwens nog gaan uitleggen hoe de muziek van Uriah Heep klinkt? Nee toch zeker? Zo ja, dan zeg ik: "Ben je nou helemaal belatafeld en ga als de sodemieter luisteren!”

Het luisteren naar 'Into The Wild' maakt me vrolijk, energiek en fit. Daar kan geen cup-a-soup, dextro energy of Chi Neng Qigong tegenop. Nooit durven hopen dat ik zo enthousiast zou kunnen zijn van een nieuw album van een eerste generatie hardrockers. Volgende maand een praatje met de meest krasse knarren sinds Koot & Bie, want het is de hoogste tijd om het contact tussen Lords Of Metal en Uriah Heep innig te maken.

<< vorige volgende >>