Samael - Lux Mundi

Samael - Lux Mundi

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Ramon : Het nieuwe album van Samael is altijd iets om met gepaste zenuwen naar uit te kijken. Een band met zo'n verleden kan bijna alleen maar tegenvallen, tenzij ze een ander pad inslaan. En dat doen ze dan ook bij voortduring. En op die manier weet het kwartet rondom componist Xy (ooit Xytras en zelfs nog Xytraguptor) en diens broer Vorph (op zijn beurt ooit Vorphalack, maar beide namen betekenen niets,dus dan kan het net zo goed wat korter) altijd uniek te blijven. Met hun vorige release 'Above', heeft Samael de meest radicale stap ooit in hun carrière gezet, door het tempo tot op de hoogste stand op te voeren. Dat was zelfs nog schokkender dan toen met 'Passage' het drumstel verruild werd door een computer.

Met 'Lux Mundi' pakt Samael weer een beetje meer terug op de stijl die we van ze gewend zijn, met uiteraard weer een nieuwe insteek. Met name de delen met orkest geluiden krijgen een andere, meer opvullende rol. Maar de ervaring die op is gedaan met het machtige 'Above' is wel degelijk verwerkt op 'Lux Mundi'. Daarom vinden we met regelmaat weer wat snellere stukjes, hoewel dit meestal bruggen zijn, de nummers zelf liggen in het wat vertrouwdere tempo. Ook is de zang van Vorph lager en daarmee iets stoerder geworden. In het verleden kwamen zijn zang (en teksten) toch iets dieper uit zichzelf dan nu. Hij klinkt nu kwader, waar hij in het verleden vaak zijn kwetsbare kant toonde.

De titel van het album betekent overigens "het licht van de wereld”. Mocht je daarmee, alsmede met eerdere releases de indruk krijgen dat Vorph volledig in de heer is: NEE! Dan heb je trouwens ook niet goed opgelet, want op dit album staat het nummer waar al eerder een EP van uit is gebracht, 'Antigod'. Het is altijd goed om op zoek te gaan naar zingeving in het leven, maar de gemiddelde religie doet niets anders dan je onderdrukken en over jouw gedrag en gedachten bepalen. Dit thema komt met regelmaat terug op 'Lux Mundi'. "I am the antidote to the syndrome of god”, om maar eens een passage te pakken, verklaart goed dat Vorph met name de randverschijnselen rondom religie verwerpt. Maar de zoektocht wordt in het volgende nummer wel weer gelijk onderstreept, met bijvoorbeeld de passage "Forever at human scale is still not immortality. Breaking doors of heaven and hell and living for a thousand years ", uit 'For A Thousand Years'. Dit spanningsveld maakt het tot een spannende en interessante verkenningstocht. Tegelijk geeft hij ook aan geen inspiratie te vinden uit Anton LaVey. Je kunt het dus samenvatten met het idee dat het beter is je eigen waarheid te zoeken, maar nooit als waarheid te aanvaarden.

Ik zou uit elk nummer prachtige en treffende passages kunnen en willen gebruiken, maar ik denk dat je zelf maar moet gaan onderzoeken wat voor geheimen dit juweeltje weer herbergt. Laat ik wel kritisch zijn en je meegeven dat je de schijf eigenlijk weer volledig waardevrij moet consumeren. Als je met verwachtingen gaat luisteren, dan bestaat de kans dat je die bij moet stellen, mogelijk stelt het aanvankelijk zelfs teleur om die reden, want het is gewoon weer net even anders dan alles tot nu toe. Tegelijk wil ik je wel meegeven dat je het niet moet beoordelen op de eerste keer. Je weet net zo goed als ik dat Samael te bijzonder is om met één indruk te beoordelen. "Call me Samaël, billion years ago, I was already there, waiting to exist”.

<< vorige volgende >>