Tourniquet - Where Moth And Rust Destroy

Tourniquet - Where Moth And Rust Destroy

Label : Metal Blade | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Ik maak er geen geheim van: ik draai met evenveel plezier een satanische antireligieuze black metal-inferno van bijvoorbeeld Dark Funeral als de Christelijke, spirituele thrash van Tourniquet. De achtergrond over hoe en waarom muziek inhoudelijk tot stand komt, interesseert me eigenlijk geen mallemoer. Het gaat in muziek natuurlijk om bevlogenheid, intensiteit, emotie, authenticiteit en originaliteit. En als de een zingt over de kracht van God en de ander zingt over de duistere aantrekkingskracht van diens roodvlammende tegenhanger…'t zal me worst wezen. Als je maar ergens van overtuigd bent en daarin vol passie over zingt, dan komt dat op atheïstische figuurtjes als ik heus wel over. Sterker nog: de vorige CD van Tourniquet riep ik uit tot mijn persoonlijke CD van het jaar 2000. Debet hieraan was zeker het krankzinnige drumwerk van stokjesvirtuoos Ted Kirkpatrick: een drummonster dat dankzij de belemmerende religieuze achtergrond van Tourniquet nog steeds niet dezelfde status heeft als Gene Hoglan, Dave Lombardo, Neal Peart of Terry Bozzio. De seculiere wereld is onverbiddelijk…

3 Jaar zijn er verstreken nu er eindelijk een opvolger is verschenen van 'Microscopic View Of A Telescopic Realm'. En het eerste wat opvalt is de eenvoudige, zeg maar lelijke hoes. Nou nou, daar had wel meer tijd in gestoken mogen worden, jongens! Ten tweede zijn de songtitels opvallend simpel gehouden. Ik snap zowaar alle Engelstalige woorden in de songtitels! Een heel verschil met hun biblistieke interpretatie van medicinale encyclopedische vaktermen in Carcass-achtige songtitels op voorgaande albums als 'Psycho Surgery' en 'Pathogenic Ocular Dissonance'. Gelukkig zijn de songs wel weer a-commercieel lang: op twee 'normaaltjes' na, duren de overige 7 songs tussen de 6 en 9½ minuut. Alle muziek is wederom geschreven door Ted en de immer op het Oude Testament gebaseerde songteksten zijn eerlijk verdeeld onder Ted en zanger Luke Easter (die in de song 'Convulted Absolutes' zowaar wat aan Devon Graves/Buddy Lackey doet denken). En ik nog hopen dat ze met het nummer 'Healing Waters Of The Tigris' een actueel politiek standpunt innemen inzake de Irak-oorlog, maar nee: 't gaat slechts over de Mesopotamische stad Nineveh dat in 600 voor Christus door de Tigris wordt verzwolgen. Of is dit een allegorische uitlegging over hoe zij Sadam's positie inschatten? Ik zal het eens vragen aan Ted. (Dus volgende maand hopelijk meer Tourniquet-info middels een interview)

Vergeleken met de voorganger 'Microscopic…' is gitarist Aaron Guera vertrokken en is bassist Steve Andino van vaste waarde geworden. Nog steeds met zijn drieën dus, maar zonder gitarist. Dat hebben ze op deze CD opgelost door alle partijen in te laten spelen door niemand minder dan Marty Friedman en Bruce Franklin (van Trouble en die zijn doomliefde kan uitoefenen op het bijzonder logge 'In Death We Rise'). Maar hoe klinkt nu dit volle uur melodieuze thrash? Nou, als een onhoudbare stortvloed van riffs, riffs en nog meer riffs. De eerste keer was het nogal overweldigend en raakte ik het spoor compleet bijster in de eindeloze riff-zee. Maar zoals gebruikelijk begin je na enkele luisterbeurten langzaamaan de logica van al die verschillende riedeltjes in te zien. Geen vicieus labyrint van Escher, maar meer een mathematische Mondriaan met de chaotische wanordelijkheid van een Salvador Dali: je moet even turen, maar het blijkt uiteindelijk wél te kloppen. Toch ben ik na diverse draaibeurten iets minder enthousiast dan ik had gehoopt. Misschien ligt het aan mijn muzikale interesseverschuiving (ik ontdekte Tourniquet begin jaren 90 toen ik heel er into 'thrash' was), maar kippenvel zoals ik kreeg op platen als 'Psycho Surgey', 'Microscopic..' of 'Pathogenic' kreeg ik nu nauwelijks. Wel een langzaam heel erg goed gevoel over de kwaliteit van deze plaat, maar toch niet dat ik met legendarisch materiaal in m'n handen zit. Maar misschien komt het omdat ik niet helemaal kapot ben van de productie en ook dat Ted wat ingetogener drumt, of anders gezegd: meer in de dienst van de song. Tuurlijk, nog immer is het een indrukwekkend machtsvertoon ('Architeuthis' en 'Healing Waters..'!), maar compleet "loose” als voorheen gaat Ted helaas (!) nog zelden. Naast de cello, die ook weer een nuttig bijrolletje speelt, komen we dan toe aan het gitaarwerk. Grote namen en het is zondermeer knap en prachtig gedaan. De gitaarexcellenties exponeren hun exercities met exceptionele excellerende acceleraties, maar… ik mis net dat beetje meerwaarde. Het is niet alleen 'perfect inspelen' maar ook dat er iets 'eigens' aan Tourniquets sound wordt toegevoegd, zoals Aaron Guerra dat in zijn eentje wel voor elkaar kreeg. Tja, da's dan toch het nadeel van gastmusici. Hoewel, het zou toch leuk zijn als bijvoorbeeld Ted eens met Jeff Waters op gitaar, Steve DiGiorgio op bas en Phil Rind (Sacred Reich) eens zou kunnen samenwerken... Zou een leuk, melodieus thrashplaatje moeten opleveren!

Nee, mijn plaat van het jaar zal deze 7de CD van Tourniquet dus niet worden en ik had er eerlijk gezegd ook iets meer van verwacht (maar mijn verwachtingen waren dan ook Babylonisch torenhoog), maar dat betekent nog steeds dat dit wél een knoepert van een melodieuze thrash-schijf is! Laat daar geen misverstanden over zijn, begrepen!!?

<< vorige volgende >>