Heavenwood - Abyss Masterpiece

Heavenwood - Abyss Masterpiece

Label : Listenable | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Na jarenlange inactiviteit kwam Heavenwood in 2008 met het sterke comebackalbum 'Redemption'. Gelukkig bleek dit geen eenmalig feit en is er gewerkt aan een opvolger. De band bestaat tegenwoordig uit de kern van drie muzikanten: Ernesto Guerra (zang), Ricardo Dias (gitaar en zang) en gitarist Bruno Silva. Zij werken met een aantal gastmuzikanten en op 'Abyss Masterpiece' zijn dit: sessiedrummer Marcelo Aires (Oblique Rain), bassist Paulo Chanoca en zangeres Miriam 'Sfinx' Renvg. Die dame kennen we van Ram-Zet. Net zoals bij vorig album, klopte Heavenwood aan bij producer Jens Bogren (Katatonia, Opeth, Soilwork) om hun uitstekende nieuwe songs te mixen en masteren.

'Abyss Masterpiece' bevat twaalf pareltjes in gotische stijl van de jaren negentig, maar ze klinken geenszins gedateerd. Invloeden van Tiamat, Paradise Lost en Moonspell (die andere, veel bekendere Portugese band) klinken door, dat horen we al in opener 'The Arcadia Order'. Zanger Ernesto Guerra heeft een aangename, verstaanbare semi-grunt. Her en der zijn er onopvallende orkestrale arrangementen, maar ze treden weinig op de voorgrond. Meerdere songs worden verfraaid door knappe gitaarsolo's. 'Morning Glory Clouds (In Manus Tuas Domine)' is een erg aanstekelijk nummer dat aanvangt met vrome (kerk)gezangen. Miriam horen we in de samenzang. Dit zou een uitstekende single kunnen zijn. 'Goddess Presiding Over Solitude' heeft enorme stuwkracht met zware, lillende riffs. Vanaf 'Once A Burden' is er ook cleane mannelijke zang en daardoor heeft dit nummer wat weg van Ghost Brigade. Enige geheimzinnigheid spreidt zich uit over de songs als een comfortabel deken. Het stompende 'Winter Slave' heeft zelfs versnellingen die dicht tegen black metal aanleunen. De hoge zang van Miriam klinkt dramatisch (stijl Cradle Of Filth) in 'Leonor', maar het vervolg wordt toch nog lekker ruw. De meeste doomelementen treffen we aan in 'Poem For Matilde' en dat is een beklijvend wereldnummer met een prachtige gitaarsolo la Tiamat (denk aan 'Gaia'). De vlotte mediumtempo gothic metal wordt wederom aangedikt met arrangementen in 'Fading Sun', terwijl de gitaren een beetje oosters klinken in 'Sudden Scars'. Melancholie met cleane en ruwe zang vinden we in het mooie 'Like Yesterday' terwijl het album verrassend eindigt met een atmosferisch, orkestraal instrumentaal nummer 'Her Lament'. 'Abyss Masterpiece' wordt bij elke draaibeurt beter en het album draagt zijn titel dan ook met gepaste trots.

<< vorige volgende >>