Cruachan - Blood On The Black Robe

Cruachan - Blood On The Black Robe

Label : Candlelight | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Vera : De liefde voor Keltische muziek, heftige aan black verwante metal, geschiedenis en mythologie wordt al menige jaren door het Ierse Cruachan in innovatieve composities vertolkt. Lang voor er een ware stormloop naar folk/pagan metal ontstond, zetten ze met 'Tuatha Na Gael' (1995) een nieuwe muziekhybride op de kaart. De tendens die op het vorige studioalbum 'The Morrigon's Call' al merkbaar was - een terugkeer naar de hardere wortels - heeft zich op 'Blood On The Black Robe' verder doorgezet. Dit proces werd bespoedigd door het vertrek van zangeres Karen Gilligan in het begin van 2010. De band nam deze gelegenheid te baat om de koers lichtjes te wijzigen en dat resulteert in een knaller van jewelste. Hierbij krijgen ze de steun van nieuw label Candlelight.

De Ierse volksaard heeft steeds kunst opgeleverd met een eigenzinnige identiteit. Cruachan klinkt dan ook vele malen authentieker dan vele moderne pagan bands. Ze gebruiken een hele reeks traditionele instrumenten om hun beenharde metal een folkloristisch tintje mee te geven. Je ziet het groene eiland al zo voor je wanneer de intro met de typische bodhrn drums weerklinkt. De heldere gitaren met viool gaan al spoedig over in een erg strijdvaardig nummer. 'I Am Warrior' laat er geen twijfel over bestaan: het vuur laait hoog op in de Cruachan clan! 'The Column', een song over de Ierse rol in de Spaanse burgeroorlog, is al even opzwepend met lange instrumentale stukken zoals alleen Cruachan ze kan verzinnen. In 'Thy Kingdom Come' steekt men nog een tandje bij. Snel en rossend raast dit nummer verder tot op het einde plots rustige heldere klanken weerklinken. Ook al hoort Karen niet meer tot de vaste bezetting, ze is in drie nummers nog wel te horen als gastzangeres. Het weemoedige 'An Bean Sidhe' is er n van. Het contrast tussen het melancholieke begin en de uitval met woeste schreeuw is prachtig. Enigszins slepend en episch krijgt dit nummer toch nog een bijzonder ruw vervolg. In 'The Voyage Of Bran' zijn de folk invloeden ook wat sterker en niet toevallig is hun ook weer een (kleine) vocale bijdrage van Karen te horen. Het titelnummer is eveneens bijzonder herosch en strijdvaardig, terwijl we in 'Primeval Odium' en 'Pagan Hate' van pure black metal kunnen spreken, maar dan toch verrijkt met geraffineerde folk instrumenten.

Wie Cruachan de laatste jaren een beetje te folky vond worden, kan met 'Blood On The Black Robe' de band terug in zijn/haar armen sluiten. Zoals Keith Fay al zei in het interview: op dit album geen vrolijke drinkliederen. Het is de soundtrack van de melancholieke ziel van het Ierse volk. Verplichte aanschaf!

<< vorige volgende >>