Solefald - In Harmonia Universali

Solefald - In Harmonia Universali

Label : Century Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Niets was zo treffender dan Solefald op hun platenlabel 'Avantgarde Music'. Want 'avant-garde' was hun muziek zeker. Het Noorse duo Cornelius en Lazare brachten met 'The Linear Scaffold' en 'Neonism' twee zwaar experimentele, op black metal geschoeide metalplaten uit. Liefhebbers van bands als Arcturus, Dawn, The Covenant (toen nog met een 'C', ten tijde van 'Nexus Polaris') en 't huidige Vintersorg zullen deze band dan ook zeker liefdevol hebben omarmd. Een beetje van die intellectueel (klinkende) post-black metal, alhoewel het bombastische en ingewikkelde 'Neonism' nog maar sporadische black-invloeden vertoonde en vl verder ging. Daarna veranderde ze van platenmaatschappij (Century Media) en het album 'Pills Against The Ageless Ills' (2001) heb ik gemist, maar je raadt het aldeze nieuwe CD heeft definitief afgerekend met Solefald's black metal-sporen. Ja, ook zij keren de BM definitief de rug toe, maar op basis van hun sound was dat eigenlijk ook wel te verwachten. Maar wat hebben we er dan voor in de plaats gekregen?

Tja, sta ik dan toch even met m'n bek vol tanden. Want hoe Solefalds muziek te vangen in woorden? Dynamisch ontoegankelijk, vervreemdend sfeervol, melancholisch kil en ongrijpbaar pakkend? Zelf noemen ze het "Radical Designer Rock'n'Roll. Ach ja Het is iets van een zweverig soort van complexe maar toch melodieuze metalvariant met daarin volop ruimte voor de meest prachtige pianostrofes, orkestrale (koor-)arrangementen (op zijn Therions) en bizarre, maar fascinerende songstructuren waarbij rollende deathmetal-passages op natuurlijke wijze overlopen in bijna Gregoriaans aandoende sacrale samenzang. Verder zijn de invloeden volstrekt onnavolgbaar en hoor je van alles en nog wat: van klezmer tot flamenco-riedeltjes (zoals in 'Fraternit de la Grande'!). Daarbij bedient Solefald zich regelmatig van 2 wat ongebruikelijke instrumenten. Ten eerste hoor je regelmatig een (Hammond?)orgel dat ze als een soort van elektronisch kerkorgel laten klinken. En ten tweede - en dit instrument kwam halverwege het openingsnummer 'Nutrisco et Extingo' totaal onverwacht langs - een werkelijk fabuleus klinkende 'late-night-jazzy' saxofoon. Zelden heb ik dit instrument zo mooi horen klinken. Bloedstollend prachtig hoe ze de saxofoon in enkele nummers gebruiken! Echt, een driewerf "WOW! is op zijn plaats. Op de songtitels na ontbreekt elke informatie over dit album, maar tussen de merkwaardige Engels-, Latijns-, Frans- en Duitstalige titels valt vooral het grappig getitelde 'Buy My Sperm' op.

Toch zit er mij iets dwars aangaande dit album. En dat is de zang. Beide jongens zingen op diverse wijzen, maar grotendeels hanteert ieder n specifieke zangstijl. De een heeft ingehouden hoge, kristalheldere stem. Als een tenorzanger die heeft laten omscholen om popmuziek te kunnen vertolken. De andere heeft een grofkorrelige, lagere stem. Een soort thrashzanger die netjes probeert te zingen. En juist die klankkleur staat me niet zo aan: het voelt geforceerd aan, alsof hij zich inhoudt om de voelbare emoties er vooral nit uit te laten komen. En dat vind ik wel jammer. Want is het toevallig dat ik het instrumentale 'Red Music Diabolos' een van de hoogtepunten vind van de CD? Desondanks versterkt de combinatie van deze 2 zangstijlen wel het bijzondere karakter van deze plaat, alhoewel ik ergens voel dat het dus ng mooier had kunnen zijn. Maar ik had me er ook makkelijker vanaf kunnen brengen door hun onconventionele, bizarre metal in n woord samen te vatten: boeiend!

<< vorige volgende >>