Solace - 13

Solace - 13

Label : Meteor City | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Solace, had ik daar al niet een CD'tje van? Oh nee, dat blijkt Solarized te zijn. Nogal verwarrend daar ze ook een vergelijkbare sound hebben, op hetzelfde label zitten en zelfs saampies een split-album hebben opgenomen. Maar waar 't geoefende oor met Solarized wat meer verwantschap zoekt bij de psychedelische metal van Monster Magnet, daar leunt dit Solace meer op de logge linken met doomy stonermetal a la Goatsnake en Spirit Caravan. Maar beide bands retro-riffen Black Sabbath natuurlijk vanuit een Kyuss-uitgangspunt.

Solace is met dit '13' toe aan hun 2de CD. Of eigenlijk hun 3de al, want in 1994 verscheen het album 'Ride' van de toentertijd genaamde Godspeed. Die band viel uit elkaar, maar gitarist Tommy Southard en bassist Rob Hultz gingen verder met het wat langzamere en minder grungy, maar logger en groovier spelende Solace. En wat mij betreft ook beter. Hun debuut 'Further' is mij niet bekend, maar deze nieuwe schijf zit boordenvol lekkere slow- en midtempo riffmetal met een flinke scheut psychaholica. En wat mij betreft is gastrolspeler Mad Lee met zijn bluesy mondharmonica van harte welkom om in de toekomst op meer dan 2 nummers te spelen. Zoals hij a la John Popper (Blues Traveler) openingstrack 'Loving Sickness/Burning Fuel' een rhythm&bluesydoom sfeertje meegeeft, smaakt absoluut naar meer! 4 van de 13 nummers - inclusief hidden track 'Shit Kisser - gaan trouwens al flink wat jaartjes mee, daar ze ook al op hun demo stonden uit ca. 1997. Een eervolle vermelding is er voor het nummer 'Try', dat met minimale middelen een brok spanning teweegbrengt dat gelijkstaat aan George Bush's Babylonische babbelpraatjes over zijn oorlogzuchtige drang naar megalomane suprematie (En bij 'Try' barst de bom wel degelijk!). Verder bergt de CD nog een tweetal covers: de eerste is met 'Forever My Queen' een (h)eerlijk eerbetoon aan de cult-legende Pentagram. De andere is bijzonder opvallend gekozen: 'Within Time' van Agnostic Front! Vergeleken met de krakkemikkige sound van Agnostic Fronts origineel (van de LP 'Victim In Pain' uit 1984) is Solace's vette versie veruit superieur, maar verder is de coverversie redelijk natuurgetrouw gebleven.

De productie is bewust donker gehouden ('dof' zouden sceptici zeggen), waardoor ik na verloop van tijd (de CD duurt een uur!) stiekem naar een frisse Queens Of The Stone Age-injectie verlang, maar voor genrefreaks moet dit geen probleem zijn. Ehnou beschouw ik mezelf ook als een stonerfanaat, maar ik mis soms net even het heilige vuur in Solace's veilige muur van "mtal-obscur. Desalniettemin een zeer solide en stevige middenmoter in de schier eindeloze stroom van "groovy gravecrunching crushers. Dus geen legendarische, maar wel 'n smaakvolle aanvulling op je collectie Southern Lord-, Rise Above-, Beard Of Stars-, Man's Ruin- (RIP), I Used To Fuck People- en Small Stone-platen. Ik hoop dat het met deze CD dan ook beter afloopt dan met de CD van Godspeed die ik toentertijd kocht: een jaar na de release voor een habbekrats in de uitverkoopbakken.

<< vorige volgende >>