Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ginger Trees - Along With The Tide

Ginger Trees - Along With The Tide

Label : Transubstans Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Hans : Het is maar goed dat de winter voorbij is en dat het zonnetje weer af en toe schijnt om me op de been te houden. Als ik deze cd tijdens de koude, donkere winter toegestuurd had gekregen, dan hadden nu de eerste krokusjes op mijn buik gegroeid. De Ginger Trees schrijven namelijk geen carnavalskrakers. Waar de Vastenavond een feest van vrolijkheid en het vieren van het nieuwe licht is, krijg je bij het openingnummer 'Forever This Longing' eerder visioenen van een begrafenisstoet die zich een weg baant door de regen en over donkere bospaden die glad zijn van de gevallen bladeren. Gelukkig wordt de deprimerende stemming gaandeweg wat minder, maar de vogeltjesdans zul je nergens tegenkomen.

Ginger Trees is een Zweeds trio dat met zijn sentimenten voornamelijk in vervlogen jaren vertoeft. Als je het sfeertje van Opeth en de muziek van Uriah Heep in een grote ton zou gooien zou je daar zó een liedje van Ginger Trees uit kunnen grabbelen. Wel eerst goed schudden. Zelfs het orgeltje van de Heeps ontbreekt niet, al meldt de groep netjes dat het ding geleend is. Melancholie is troef en de sobere arrangementen trekken rustig kabbelend aan je voorbij. De gitaar wordt nog het meest gebruikt voor clean getokkel en de stem van zanger / gitarist Rasmus Blomqvist krijgt alle ruimte om te schitteren. Dat zou ook eens niet, de man heeft de plaat zelf geproduceert. En dat heeft hij heel verdienstelijk gedaan; het geheel klinkt lekker open en vol. En het is ook wel terecht dat de aandacht op de stem ligt want Blomqvist zingt alsof het hem geen enkele moeite kost en heeft daarnaast ook nog eens een mooie stem die goed bij de muziek past. Hier en daar wordt je even uit je mijmeringen over zelfmoord gerukt door een rockend nummer of stevige passage hoewel je daar geen zware metal uitbarstingen van moet verwachten. Dat gaat toch ook weer meer in de richting van het genoemde Uriah Heep of misschien oldschool Deep Purple. Er is voldoende afwisseling in de nummers en er is hier en daar een lekkere rif te horen, zoals in het titelnummer en in 'Ghost Of Another Age'. Alleen deze riff is al genoeg om je terug te gooien naar de muzikale prehistorie. Toch heb ik het na een nummertje of vier wel gezien. Dan wordt het wel een beetje veel van hetzelfde en te rustig naar mijn smaak.

<< vorige volgende >>