Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ophidian Forest - Plains

Ophidian Forest - Plains

Label : Eigen beheer | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Ophidian Forest is een beetje een vreemde eend in de bijt: de band bestaat uit drie personen die elk ergens anders wonen (USA, Kroatië en Nederland) en die elkaar kennen van een webzine waar zij voor schreven. Anders gezegd, het is een typische internet-band van leden die nooit samen gespeeld hebben, een fenomeen wat we meer en meer zien en al weet ik van diverse bands dat zij ook via internet muziek communiceren, toch is er altijd wel een moment van samenkomst om aan het echte bandgeluid te werken: dat is bij Ophidian Forest dus niet het geval. 'Plains' is na 'Redbad' uit 2008 hun tweede album, al duurt dit album niet zo idioot lang als de debuutplaat. De muziek wordt omschreven als chaotische pagan/black metal.

Ik vond de pagan/black an sich niet zo bijzonder op de vorige plaat, en ik miste een echt bandgeluid, maar op nummers als 'The Poisoning' lieten ze toch leuke ideeën horen, als een soort "Urfaust goes Roadburn” die een interessante basis lieten horen. Ik was dan ook benieuwd hoe deze "nieuwe” plaat (opvolger 'Susurrus' is inmiddels aanstaande) zou klinken. De nieuwe plaat is meer black en minder "weird/experimenteel” als 'Redbad' en dat is jammer: jammer omdat je voor het pagan/black gedeelte toch echt het pure bandgeluid (kracht!) mist terwijl de kracht juist in het ”weirde” lag, iets trippends waar de band een meer experimenteel geluid liet horen, zeg een Urfaust maar dan iets swingender. Nu lijkt het soms meer op een Striborg dat jazz probeert te spelen, en u weet dat Striborg nu niet bepaald een band is waar ik warm van word. Sommige nummers zijn best aardig, zoals 'Fenris' dat wel iets aan Kvelertak doet denken maar dan minder ruig. De stijl van de band spreekt dan ook het meeste aan in lange nummers: op dit 'Plains' moet je daarvoor wachten tot het einde, waar het ruim dertien minuten durende 'The Nightly Plains/ East End Apse': het eerste gedeelte ('The Nightly Plains') is trippend, het tweede gedeelte ('East End Apse') is meer vunzig.

Het geluid is wederom erg blikkerig, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Het grote probleem is dat er geen echte bandsound is, maar als je van muziek a la Urfaust en Striborg houdt met tegendraadse tonen zou je dit leuk kunnen vinden. Persoonlijk denk ik dat er maar een beperkte groep liefhebbers voor deze experimentele stijl is. Vanwege de soms experimentele stukken toch nog een voldoende, maar op basis van het recht-vooruit werk zou de band die niet scoren omdat het dan vrij krachteloos klinkt, als een soort "aaneenplakken” van riffs.

<< vorige volgende >>