Assassin - Breaking The Silence

Assassin - Breaking The Silence

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Tormentor Erich : Toen Assassin in 1987 hun debuut album 'The Upcoming Terror' op de mensheid los liet surfte men gelijk mee op de grote golf van Duitse thrash acts die toen der tijd welig stroomde. Maar zoals bij meerdere bands uit die periode kwam na loop van tijd de klad er een beetje in. Line up wisselingen en gestolen apparatuur zorgden uiteindelijk aan het eind van de jaren tachtig voor een tijdelijk einde van de band. In 2002 stond Assassin echter weer op en in 2003 was men zelfs op de planken van Wacken Open Air te bewonderen. Vanaf dat moment liet men weer vaker wat van zich horen en zo kwam o.a. hun derde album 'The Club' uit in 2005 en vanaf februari van dit jaar is er met 'Breaking The Silence' weer nieuw werk van dit Dusseldorfs vijftal te verkrijgen.

Op 'Breaking The Silence' combineert Assassin het goede uit twee werelden. De no-nonsense productie van Harris Johns (Kreator, Voivod) laat de sterk riff georinteerde thrash (die wel op tijd wordt voorzien van een aardige solo) stevig en hedendaags klinken. De muziek heeft echter nog steeds een duidelijke jaren tachtig invalshoek. Deze combinatie maakt dit schijfje uiterst genietbaar voor de liefhebber van het genre. Songs zoals 'No Fear' en 'Kill Or Be Killed' zorgen er bijna voor dat je weer in bandanas en bermuda's met band logo's gaat rondlopen. Ook een flauwekulletje zoals 'I Like Cola' ontbreekt niet. Maar eigenlijk verklapt opener en titel track 'Breaking The Silence' al meteen wat je tijdens deze bijna drie kwartier aan muziek kunt verwachten. Het hele album bestaat namelijk grotendeels uit serieuze, goed gespeelde en strak weggezette thrash metal met een eighties vibe, maar wel met een vertaalslag naar 2011 waarbij ook het uiterlijk voorkomen van deze cd naar behoren is. En dan wil ik het ook nog even hebben over de rol van zanger Robert Gonella. Eigenlijk kun je hem niet echt een geweldige zanger noemen. Hij schreeuwt meer dan hij melodie houdt, maar hij doet dit wel met zoveel overtuiging dat het weer gaaf is en ook nog eens goed bij de muziek past.

Conclusie: een fijn album voor de echte thrashers onder ons om de stilte mee te doorbreken. Ha ha.

<< vorige volgende >>