Vertigo Steps  - The Melancholy Hour

Vertigo Steps - The Melancholy Hour

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Wat is er gebeurd met Vertigo Steps? Iets heel vreemd. Het naamloze debuut bracht me song na song in verrukkelijk. Ook nu werkte de Portugese bezieler/componist Bruno A. (gitaren, keyboards, loops) samen met producer Daniel Cardoso (hij speelt ook drums en bas) en de Finse zanger Jules Näveri, maar de opwinding blijft in de kast. Hoe komt dat nu? Ik hoor hier een heel andere stijl. De langgerekte zangstijl (lijzig - luister naar het toppunt 'Red Haze') is leuk voor enkele songs, maar gaat weldra vervelen, het is net of men er alle kleur uitgetrokken heeft met enige synthetische productie. Omdat dit een heel vocaal album is, moet je daar van houden.

Op de MySpace van de band lezen we dat men meer en meer in de richting van ambient en postrock gaat en in de toekomst zal deze lijn zich verder trekken. Dat vreesde ik al. Niet dat ik daar een hekel aan heb, maar ik heb toch al gemerkt dat ik bands als Anathema en Porcupine Tree pakweg vijftien jaar geleden een stuk beter vond dan nu en zij hebben ook gekozen voor een modernere aanpak met veel zang. Gelukkig zijn hier bij Vertigo Steps de mooie gitaarsolo's en dynamische riffs nog niet verdwenen (heerlijk die climax in 'Redemption River, Dividing Ocean') en ligt het instrumentale peil nog steeds een stuk boven het gemiddelde.

Tijdens 'The Spider & The Weaving' is er nog niets aan de hand: een mooi piano intro, gevolgd door harde riffs. De beschouwende zang is vrij gelijkmatig, maar er is ook een atmosferisch stuk met piano. Tijdens 'Vacant Stare' is de zang soms vervormd, dit schept een zekere afstand, maar weer een knappe gitaarsolo. 'Desperation Lair' is bijna poppy al komen er enkele lijntjes ruwere zang als echo in. Dat de band graag een breder publiek wil aanspreken vertaalt zich ook in het feit dat men voor 'INhale' al een videoclip gemaakt heeft en men werkt aan een tweede voor 'Reel World'. Net als op het vorige album, zingt Stein R Sordal (Transit, Green Carnation) een nummer en wat de zang betreft schiet 'Through Sham Lenses' er dan ook boven uit. Ook Sophie (Understream - achtergrondzang, behalve vreemd intro van 'Redemption River, Dividing Ocean') en Rui Viegas (ex-Arcane Wisdom, de eerste band van Bruno) vinden we als gastvocalisten. 'Sweet, Sweet Rain' is een cover van het voor mij onbekende Gene Loves Jezebel en heeft eindelijk wat groove.

Misschien moet het nog wat groeien, maar ik had meer verwacht van die grandioze ontdekking uit eind 2008. Liefhebbers van dromerige postrock echter, zullen 'The Melancholy Hour' prefereren. Het album is verkrijgbaar via CDBaby.

<< vorige volgende >>