Before The Dawn - Deathstar Rising

Before The Dawn - Deathstar Rising

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het is enkele jaren stil geweest rond Before The Dawn - behalve dan op het live front - maar deze maand hebben we jullie ineens twee voortreffelijke uitgaven te bieden vol winterse melancholie, opgediend in een smeuge doom/death metal saus. Elders in deze issue kan je alles lezen over de mini-cd 'Decade Of Darkness', maar veel belangrijker is het natuurlijk om even in te zoomen op hun nieuwste product 'Deathstar Rising', de opvolger van het door mij ook al bewierookte 'Soundscape Of Silence' (2008).

Tuomas Saukkonen is de spilfiguur van dit Finse kwartet dat fans van "dark Scandinavian metal zeker zal bevallen. Dat was altijd al zo, maar nu ze de steun van het grote Nuclear Blast hebben, hoop ik dat het ploeteren in de underground voorgoed voorbij is. Aan de ervaring van de mannen zal het niet liggen, want ze zijn al tien jaar actief en toerden tot in Azi, naast Europese tournees met Amorphis, Swallow The Sun, Katatonia en Moonspell. Wie van deze bands houdt, zal in Before The Dawn dan ook een fijne balans tussen herkenning en nieuw avontuur vinden.

Before The Dawn heeft de stuwkracht van melodische death metal, maar draait er de hand niet voor om om ook erg gevoelig uit de hoek te komen, zoals in het akoestische gitarenintro 'The First Snow'. Alsof je over een maagdelijk wit vlokkentapijt loopt, maar dan opgeschrikt wordt door de 'Winter Within'. Dynamische riffs worden verrijkt met melodieuze solootjes. Juha Rih is de man en hij is ook erg belangrijk in het opnameproces. De vette (maar verstaanbare) grunt van Tuomas wordt steeds afgewisseld met de prachtige, cleane zang van bassist Lars Eikind en dat is de Lars Eric Si die ik ten tijde van Winds al bejubelde. 'Deathstar' werd als eerste op de buitenwereld afgevuurd en somt de totaalsound van Before The Dawn op. De accentuerende leads zijn erg mooi in 'Remembrance' terwijl er een kentering is met afwachtende riffs en inventief drumwerk van Atte Palokangas. Het geheel blijft ook erg aanstekelijk, dat bewijzen tracks als 'Unbroken' (hakkende riffs en beklijvende samenzang) en 'Judgement' (vintage gitaarsolo). Van bij de eerste luisterbeurt kreeg ik kippenvel van 'Sanctuary'. Het viel me pas later op dat de verzen hier clean door Eikind gezongen worden en het refrein in woeste grunts door Tuomas. Gewoonlijk is het anders en dat geeft toch een ander effect. Aan het wat langere 'Wreith' wordt nog een akoestisch outro gebreid en dan kunnen we besluiten dat deze parade van winterse hymnen vol melancholie, maar ook zeggingskracht hun uitwerking niet gemist hebben.

<< vorige volgende >>